MúsicasMinúsculas

Esto da rede serve para moitas cousas.... entre outras moitas para poder disfrutar de grandes cousas. E por iso que vos animo a todos a entrar en www.casatlantica.castpost.com e desfrutar do grande(non en tamaño pero si en calidade) que casatlantica ideou e montou con non pouco esfeorzo.
Rosalía e Joy división unidos na imaxe.
Parabens Casatlántica

VIVIR EN LAURA II
POESÍA EN CIDADE PROFUNDA

1


Hoxe é luns
Noite de luns
E nalgúns paises
Hai retransmisións deportivas
Como Monday Night Football
Que adoito ver
Dende
As antenas
Do lado das estrelas
No patio de luces

ABÚRROME

Miro o proceso de crecemento da miña barba.
Xa a podo coller dos dedos
Sen límites
Sen límites de amplitude.

Saio á rúa
E o frío inunda os pulmóns
COMO EN BERLÍN

BERLÍN de Laura agora.

Quedo no portal
E observo a cidade iluminada.
E bonito o desterro nunha cidade descoñecida
E toda esa luz
Alá
Ó fondo.




2

Hoxe é martes
Pero para mín é o mesmo
Todos os dias iguais

SEMANAS E MESES

Fago diversas cousas pola casa
E decido non xogar máis a CIDADE PROFUNDA
Sempre me perdo en Laura
Sempre Laura
Sempre Laura

Dexesaría que estivese morta
Para poder escribir algo bó
Como
MORRER EN LAURA

Non é o caso.

VIVIR EN LAURA
(POESÍA EN CIDADE PROFUNDA)



¿Cómo perdurar, atar a posesión recíproca, se se amaban nun
equívoco monstruoso, no fío dun soño?
X.L Méndez Ferrín
“Morrer en Laura”

0

Como diría Holden: Se de verdade queredes entender esta historia
debería comezar polo princípio.
Debería falarvos de Laura
De Laura e de mín…

1

Eu vivía en Laura
e laura vivía ao meu lado
na casa máis acolledora
de todo o bloque…
coas persianas verdes oxidadas
que ás veces
tan só as menos veces
nos deixaban ver as estrelas
no ceo do patio de luces.

Eu vivía en Laura ben barbeado
e Laura facía moitas cousas por mín.
Laura facía a comida para os dous
e case sempre eran fabulosas comidas quentes,
receitas milenarias sacadas dos máis estranos libros
que atopaba na biblioteca municipal…

Así era Laura…
Ás veces
tamén enchía a bañeira de auga e xabrón
e metíamonos os dous dentro
a ver pasar o tempo;
despois ela,
mentras me tocaba cunha man baixo a auga,
tamén me barbeaba coa outra;
Laura poñía espuma no meu rostro obsesivo e
despois, cunha coitela ben afiada,
deslizaba todo o seu encanto pola miña cara
como se nacera para facer iso.

Dicíao diante da xente:
Nacín para barbear caras fermosas.
Así era Laura

Outras veces, case sempre en domingo,
Laura tiraba de mín e me levaba a pasear pola cidade.
Moitas veces os nosos paseos
remataban no parque da cidade
á beira dos ameneiros e preto do río
onde ela,
primeiro me contaba un segredo do seu pasado
e despois bicábame con amor
sempre con amor.

Así era Laura.

Os martes Laura sempre me levaba ao cine
quixera eu ou non.
Non podía ser calquera filme,
pois ela non podía ver ningún que tivera actores famosos.
Ela odiaba aos actores
e tamén odiaba o cine.
¿Qué é o que che gusta Laura?
As fermosas historias que contan.
Unha boa etapa
na que aprendín a desfrutar do cine
que se facía en lugares
máxicos e remotos
como
corea
xapón
rumanía
serbia
islandia
afganistán
iran
e outros lugares que non lembro.

Despois do filme
Laura e eu tomábamos café, té e whisky
nos locale próximos,
ata que, xa borrachos,
marchabamos ao parque
a facer o amor baixo os ameneiros,
ao lado do río
entre os excrementos dos cáns.
COMO DOUS ACTORES SECUNDARIOS
COMO DOUS AUTÉNTICOS SECUNDARIOS

Así era Laura
E eu.

Fear & Loathing in L.A

Chegaron as nominacións ós Oscars do país das marabillas. Todo o mundo dí que os Oscars lle importan un carallo, pero despois nas colas dos cines escoitas: "imos ver esa, que levou vintetrés oscars". Estúpidos humanos.
A mín gústanme os Oscars. Atráeme a idea de ver tanto e tanta xente estúpida paseando por unha alfombra vermella e sorrindo. Tipos esmoquin e fulanas de tiros longos erguendo a man e saúdando ós mortais que tiran mil fotos por segundo cos seus teléfonos móbiles. É un fermoso espectáculo. Divino diria eu.
Falando estrictamente das películas, penso que esta edición vai ser unha das máis interesantes. Tamén é verdade que faltan películas moi boas nesa lista: Match Point, A history of violence, Broken flowers... etc. Pero aínda así hai algunha nominación que me parece moi axeitada.
De todas as películas, quédome sen dúbida con Crash; fime coral e violento sobre o ir e vir de varios personaxes pola cidade dos Ánxeles (non en brión, senón en California). Ten varias nominaciones, entre elas, mellor filme, mellor director, mellor guión, mellor actor secundario (Matt Dillon) e algunha máis. Alégrame sobre todo por Matt Dillon, actor difícil que non sempre elixe grandes proxectos Ultimamente lin unhas declaracións súas nas que dicía:"Non teño unha lexión de avogados, non estou obsesionado pola forma física, non me interesan os megataquillazos sen fondo... e non pertenzo a ningunha secta. Prefiro ler libros, levar unha vida privada, saír cos amigos, escoitar música, abandoar a relixión, ver baloncesto e facer filmes como Crash. Gañar cartos non me intersa, non son Tom Cruise".
Se isto que dixo, é certo, pois chapeau por el. Un gran tipo sen dúbida. Aínda por riba, na súa última película "Factotum" métese na pel do gran Charles Bukowski. E na súa boca:"Considero que estiven preparándome 27 anos para este papel. Bukowski foi unha das miñas lecturas de cabecera. Devorei a súa obra e me fascinou a brutalidade iconoclasta e o humor".
Un bó actor. Que teña sorte e se pensa así, en vez de entrar no Kodak Teather pola alfombra vermella que entre pola porta dos servicios, como todos os perdedores do mundo.
Xa veremos o cinco de marzo.
...and the oscar go to...

5 Manías e 1 esperanza

Aínda non sei moi ben o motivo que lle dou ós blogueiros coas manías. De todos os xeitos paréceme unha boa iniciativa para que saibamos que en cada casa hai alguén máis raro que ti.
Ahí van as miñas entón.

1/ Ó espertar polas mañás sempre teño que cagarmeendios un par de veces antes de lavar a cara. Evidentemente fágoo mentalmente, pois senón a miña "compañeira" pensaría que estou máis tolo do que xa pensa que estou.

2/Se estou nun bar, ou nalgún lugar onde haxa xente, sempre elixo a unha persoa ó azar e invéntome a súa vida. Fíxome na súa forma de vestir, actuar, a maneira de beber o café e ese tipo de cousas e imaxino como será a súa vida, o seu traballo, a súa forma de ser. Sempre acerto, é un don.

3/Outra estúpida manía é que antes de comezar a ler un libro, sempre leo a primeira palabra do libro e a última e xúntoas. Se teñen sentido é que o libro vai ser bó, senón teñen sentido o libro vai ser basura coma sempre. Sempre acerto, é un don.

4/Cando teño que ir algún sitio tipo: un recital de poesía, un concerto, unha viaxe ó estranxeiro, etc... sempre me doe algo: a cabeza, o estómago, teño gripe ou baixame a regla. Teño ese don de estropear os plans da xente que está comigo... como digo, un don.

5/ Como última manía (hai cen mil máis) direi que ultimamente teño a maldita manía de non ser capaz de quedar durmido senón vexo a televisión. Teño que quedar durmido mirando a televisión a toda voz, senón non collo o soño nin de coña. Antes quedaba durmido lendo, ou pensando, ou soñando, pero agora tan só a estúpida televisión é capaz de facerme durmir. Outro don.

1 esperanza/ Que nos próximos anos estas e todas as demais manías (e as vosas) se convirtan en virtudes. Somos iguais por que vivimos no mesmo espazo, e somos diferentes por que miramos o mundo con diferentes prismas. As nosas manías é o único que nos diferencia entre nós.
E iso tamén é un don.

Os Dias Interminables

Nestes días, nos que o ocaso da vida achégase anticipadamente. Estes días nos que vexo conspiracións inmobiliarias, terrorismo do chan en cada recuncho de cada rúa, de cada vila, de cada cidade, de cada país. Días nos que a miña mente funciona a cinco mil revolucións por minuto e ninguna delas (das revolucións) triunfa na miña cabeza. Días nos que o sol xa non sae no patio de luces de ningún periférico, nin alumea os amenceres de determinados individuos… días nos que xa non hai sol… días interminables na miña cabeza que, como dixen, vai a velocidades terroríficas das que eu non podo agardar máis que pesadelos e algún que outro desvarío periférico. Días Interminables. Non sería un mal título para algunha das catrocentas novelas que teño escritas na miña cabeza ( e neste ordenador). Días Interminables… non sería un mal título para unha película protagonizada por Michael Madsen, Mickey Rourke, Faye Dunaway e Sean Penn. Días Interminables tampouco sería un mal título para unha canción escrita a medias por Morrison e Manzarek baixo o sol das praias de Venice.
Pero hoxe, Días Interminables tan só é un título para adornar este post, deste blog, desta persoa, coa mente a cinco mil revolucións por minutos, e ningunha triunfa.. ningunha.

Nestes días interminables, nas que as estanterías das librerías nas que eu non entro, están cheas de libros sobre códigos secretos, xogos de rol nas noites das cidades universitarias, davincis asasinos e francmasones, cadros que se perden na guerra civil, heroes medievais, conspiracións para derrocar réximes dubidosos, e demais novelas históricas-detectivescas-misteriosas-chorras… non podo máis que recordar a eses escritores magníficos, prepotentes, excesivos… que contaban os días como se fosen o último. Todos os seus días (interminables) cheos de penurias económicas, sentimentales e vitales. Esas son as verdadeiras historias que deben cubrir as páxinas das novelas que venden nas librerias. Novelas nas que as conspiracións son por parte dos xefes ou encargados de almacén… os xogos non son de rol, senón sexuais… os francmasones están mortos e enterrados… os cadros están nas galerías de arte ou ardendo no lume… os heroes son os que sobreviven ó fin de mes… grandes historias cotiás que me levaban a soñar todas as noites coa maxia de cada páxinas.


Escritores por citar tan só algúns, como Henry Charles Bukowski e “A senda do perdedor”. Magnífica novela sobre a condición e a estupidez humana. Chin-chin amigo.

Escritores como Jack Kerouac e “ No Camiño”. Viaxe apocalíptico e de aprendizaxe no que nada é de verdade e todo é mentira. Entre ti e máis eu habita un río, como dicía alguén.

Escritores como J.D Salinger e “O vixía no centeo”. Unha das máis grandes historias de perdedores xamais escrita neste planeta. Holden está en todos…

Libros que xa non encontro nas librerias nas que eu non entro… libros que leo unha e outra vez para darme conta de que nada disto é un soño… senón que é tan real como unha novela… máis ou menos.

Erguerse cedo. Ducharse. Tomar café. Ir ó banco. Suspirar. Ingresar. Camiñar polas rúas desertas. Traballar. Traballar. Traballar. Ir a casa. Comer. Fumar. Tomar café. Mirar o telexornal. Desconfiar. Suspirar. Camiñar polas rúas desertas. Traballar. Traballar. Traballar. Ir a casa. Poñer a calefacción. Suspirar. Cear. Mirar o telexornal. Desconfiar. Suspirar. Fumar. Ver unha película mala. Suspirar. Meterse na cama. Ler un libro. Durmir. Soñar. Soñar. Soñar…
Soñar con… erguerse cedo. Ducharse. Tomar café….

Acariciame un gancho

Xa non hai respeto. Estou ata o carallo. Hoxe en día todo ten que ser politicamente correcto; todo ten que basearse no respeto cara a todo… incluso cara ós que non teñen respeto por ti. Unha cousa noxenta.
A min encántame o boxeo… moito. Sempre me gustou. Gústanme os libros de boxeo (F.X Toole), as películas de boxeo (Toro Salvaje, Rocky, Million Dollar Baby…), os documentais de boxeo… e como non, gústanme os combates de boxeo.
Fai anos botaban a miudo combates de boxeo pola televisión. Recordo incluso ó director de cine José Luis Garcí (admirador deste deporte) comentar combates en Canal plus. Pero hoxe en día xa non botan combates na televisión, a non ser nalgunha canle de pago tipo eurosport. E iso fódeme bastante. Estou ata o carallo do fútbol, do ciclismo, do baloncesto e de todos os deportes de masas.
Se algún de vós non está moi metido no mundo do boxeo (avogado sei que si) e quere facer unha aproximación a este estupendo deporte recoméndolle encarecidamente un documental chamado “Cravan vs. Cravan”. Este documental español básase na vida de Arthur Cravan. Cravan ademais de boxeador era poeta dadaista, mariñeiro, obreiro e un vividor. Sobriño de Oscar Wilde, viviu a vida a douscentos por hora e incluso inventou a sua propia morte para rexurdir máis adiante como unha pantasma sobre o ring.
Evidentemente non é o mesmo que ver un combate real, pero para aproximarse a modo a este deporte é máis que suficiente.
Aprendede a encaixar os golpes… faravos falta.

Medo no Museo de Historia Natural

Iso mesmo fixo Holden e eu sempre quixen imitalo. Xa sabedes, pasear por Central Park nevado, mirar os patos, chegar ata o museo de historia natural e borrar esa palabra malsonante que estaba á vista de todos os nenos e nenas. Unha fermosa historia, como tamén era fermoso ese poema… “the catcher in the rye…”
Comeza un novo ano… comeza un novo mes. Xaneiro. Soa importante e estúpido.
Esperto do meu soño infantil, do meu soño adolescente, do meu soño…
Esperto e vexo como o mundo volvese serio, estúpido e aterrador. Teño esa sensación. Esa sensación parecida ó medo que algunhas veces teño sentido cando era máis novo. Cando meu pai era capaz de collerme entre os brazos, e aínda que sabía que nunca me ía soltar, eu tiña medo igualmente. Medo. Catro letras e todo un mundo por diante.
Agardo que todo che vaia ben…
… e a min…
… e a vós.

A Fin dos Días (Road Movie)

Para Noe... sempre


Ás veces
moitos quilómetros
convertéronse
en gramos de amor
no centro do inverno

a neve
que entrou lenta
pola fiestra
rematou por unir os nosos corpos
nun xuramento invernal..
xuntos ata a fin das estradas... das malditas estradas

despois
baixo as mantas
fixestes o que mellor sabías facer...
de cenicienta proletaria para min

como nunha película de estrada
como nunha road movie...
... mesmamente así.

Tírame da manta e dareiche de fumar (Misiva a Papa Noel)

Querido Papa Noel:
Dubidei en escribirche este ano. Sei que cada vez estás máis vello e gordo para andar de aquí para alá cargado de presentes, pero teño algunhas ideas para uns cantos tipos e tipas que me gustaría que poideras traer no teu saco infinito. Ti dirás o que podes facer. Aí vai a miña lista:
A Cenicienta Proletaria quero que lle traias todo o amor que hai no mundo. Non me vale un pouco de amor, precisa todo o amor que se desperdicia no mundo. Quero que recorras todos os recunchos do planeta en busca dese amor desperdiciado que existe entre as persoas e llo traias enteiro. Ti non te preocupes.... eu encargareime de darllo.
A Bandini quero que lle traias un editor cos suficientes collóns de atreverse a publicarlle unha novela. Quero que ese editor se decate de que vai editar a un dos mellores escritores do planeta. Que deixe a súa vida en Nova Iorque. Que abandone a Paul Auster, Dan Brown e demais literatos e veña a donde está a literatura de verdade.
A TomTraubert quero que lle traias duas cousas. A primeira é a muller de cabelo escuro e ollos claros que lle roubará o corazón entre copas e ducados e despois espertará ó seu lado o día de Nadal con mil bicos baixo a neve do olvido. A segunda cousa é un productor discográfico que sen dubidalo o fiche para a nova xira de Tom Waits. O vello de Tom sempre precisou alguén que lle bote unha man co seu clube de fans feminino.
Para Casatlántica quero que lle traias dúas cousas tamén. Primeiro cen anos máis de vida, para que poida aproveitar todos os intres, todos os minutos, todas as horas e lle quite o máximo rendimento. A segunda cousa, que atope a alguén especial para poder ensinarlle como aproveitar a vida.
A Avogado do Diaño quero que lle regales un ano de vacacións, con todos os gastos pagados, sen teléfono móbil en Barcelona, ó lado da súa muller... ou mellor, un ano de vacacións, con todo pagado, sen teléfono móbil para os dous en calqueira illa perdida do pacífico. Penso que é mellor así.
A El final del Cocodrilo quero que lle traias un xira mundial con Metallica. Así de sinxelo e directo. Seguro que vai ser a época dourada de Metallica no que a guitarra se refire.
A Rubín, que alguén poda apreciar o válido que é para contar historias tanto se as debuxa, como se as escribe, como se as roda cunha cámara. Despois, que volva a atopar o amor... el xa sabe onde buscalo.
A os demais que pasean de vez en cando por este mísero blog, pois traelles felicidade e amor (un bó tópico) que nunca está demais.
E a min vello... pois a min cando chegues o sábado, tírame da manta e dareiche un cigarro. E o menos que podo facer despois dunha noite tan dura. Fumaremos, conversaremos e beberemos un bó whisky.
Se nada disto se cumple, polo menos desexovos que teñades un Bó Nadal, que a estas alturas e máis que suficiente. Saúde a todos

A Festa está Noutra Parte

Sempre foi así. Fai anos escribín un poema chamado "eu tamén quero formar parte". Un ano despois publicáronmo nun libro, non sei se por lástima ou porque alguén tamén sabía que el non formaba parte. Pero ¿parte de qué?. Pois parte, simplemente formar parte.
Hai xente que forma parte de todo. Sabes de sobra quen son eses homes e mulleres que forman parte. Velos pola rúa e recoñécelos. Teñen un brillo especial nos ollos e o pescozo estirado e perfecto. Eles son a parte e os demais somos o resto.
Agora, nestes días pretos á fin do ano son consciente que nos meus días a festa está noutra parte. Non sabería explicar moi ben o por qué de esta exclusión case que voluntaria da parte, pero sei que eu non estou nese grupo.
Ainda que a verdadeira pregunta debería ser outra. A verdadeira preguntar debería ser: ¿Quero formar parte?... esa debería ser a verdadeira pregunta. E a contestación... pois a contestación debería ser simple: Si ou Non. No meu caso a contestación non é tan simple.
A festa está noutra parte Suso
Seino
¿Queres formar parte?
Eu?
Si ti Suso... ¿Queres formar parte?
Emm... Uff... Aggg... Non sei... non sei o que quero facer.
Sabia que contestarias iso amigo... por iso teño a resposta perfecta para ti.
¿Tela?
Téñoa amigo Suso... ven comigo e verás que hai nesta parte.
Está ben... aí vou... ata o fondo e con forza!

Asi sería máis ou menos... pregunta arriba pregunta abaixo.
Bó Nadal... vémonos na outra parte.

When The Music Over... París

Unha vez estiven en París. Foi xa hai anos. En París o sol saía sempre primeiro polos barrios obreiros e despois iluminaba as grandes avenidas. Aínda non se queimaban coches e a min non me importaba. Facía frío, e eu ía a visitar unha tumba. Aínda tiña rabia xuvenil e o pelo longo... todas esas cousas que temos ós dezasete anos. Agora teño moita máis rabia, pero o meu pelo comeza a caerse como se fora follas dunha árbore morta. Os anos pasan e o ceo aproxímase a nós. É asi.
Ó que íamos... unha vez estiven en París (por gracia e obra dun amigo reloxeiro e mellor persoa) e quixen visitar unha tumba. A tumba en cuestión atopábase nun céntrico e elitista ceminterio chamado Pere Lachaise. Ademais da miña tumba, había outras con nomes famosos tallados na pedras. Alí descansaban Edith Piaff, Chopin, Oscar Wilde, e un cantautor francés do que non quero acordarme. Dábame igual. Eu ía visitar unha tumba e iso era o importante.
Non foi doado atopala, pois o ceminterio era enorme. Tiña rúas e prazas, avenidas e glorietas, árbores e namorados nos bancos; había pombas e xubilados, turistas e franceses, negros, hispanos, holandeses, ingleses, italianos e guardias que custodiaban que os mortos non molestasen ós vivos. Ó final, tivemos que preguntar onde carallo estaba a maldita tumba, pois era imposible atopala entre tanto morto e o ceminterio ía pechar. Foi un antipático garda negro-francés quen nos dixo que fóramos ó carallo nos e o morto que habitaba a tal tumba. Eu díxenlle merci e media hora despois atopamos a tumba. Non había moita xente ó seu redor, e era estrano, pois normalmente sempre estaba chea de xente que miraba desenfocadamente o epitafio sinxelo e griego que alí estaba.
Fai anos, a tumba tiña un busto fermoso que coronoba a lápida. Alguén o roubou unha noite. Hoxe en día decorará algún salón parisino entre o canal plus e o dvd.
Achegueime á tumba e observei detidamente o estado decadente na que se atopaba. Puxen o xeonllo no chán e depositei un poema enriba da tumba. Un danés mirou para min estrañado e eu mandeino ó carallo. Erguínme e volvín observar a tumba. Despois marchamos a cear ó barrio turco que é onde mellor se come nas cidades europeas.
Entereime hai algún tempo que queren quitar ó morto dese ceminterio e levar os restos ó seu puto país. Din que molesta. ¿Molestan os mortos? Xa o dicía aquel garda negro parisino.
Se algún día volvo a París volverei ó Pere Lachaise a ver se aínda o morto está no seu sitio. Eu dende logo xa non estou.

The Heart of Saturday Night

Saes a rúa cos puños pechados e a esperanza no estómago. Os teus ollos brilan no escuro da noite e entras no primeiro local aberto. Tom Waits deixa sair da súa boca os versos de The heart of Saturday night, e ti miras como as palabras flotan polo bar mentras saboreas un Johnny Walker con xeo. A camareira limpa vasos cun pano noxento e acendes un cigarro. A noite móvese e os teus pés andan ó son das palabras do vello compositor. Ti non te podes mover. Ti estás atado á barra como un condenado máis. Fas un último esforzo e érgueste do taburete. Saes do local e camiñas pola rúa. Un coche pasa a grande velocidade e deixa sair do interior os versos de The Spy de The Doors. O coche segue o seu camiño e ti atrapas os últimos versos coa boca: " I’m the spy in the house of love...". Ti xa non es un espía, ti xa non es nada que merezca a pena.
Entras noutro local, o segundo que atopas no teu camiño. Apretas os puños e suspiras como unha alma en pena. O local ten máis xente da que ti pensabas, pero aínda así entras igualmente e rozáste contra as demais almas. Dos altavoces saen cuspidas as notas de Stairway to Heaven dos Led Zeppelin. Pensas que Jimmy Page sabia o que se facía. Pensas nos anos setenta. Pensas no pasado. Pides un vodka con limón e deixas de pensar, tan so imaxinas. Imaxínaste nun Londres proletario dos anos setenta e ti como un estúpido máis tamén tocas rock & roll en cada esquina do mundo. Senteste grande. Senteste inmenso como o mundo e bailas co teu vodka no centro da pista... no centro do mundo.
A noite móvese e ti móveste con ela. Volves a estar na rúa cos puños pechados e aínda a esperanza no estómago entre whisky e vodka. Outro coche solta poemas das rodas e acelera levándose consigo o Dirty Boulevard de Lou Reed. Un cabrón pensas, gústache esa canción.
A noite móvese e ti buscas outro local para saciar o estómago e paralizar os pensamentos, os malditos pensamentos. A tua cabeza sempre esta a soltar pensamentos estúpidos minuto tras minuto, hora tras hora, día tras día. Así toda unha vida.
Entras no local da fin da noite. Un marabilloso antro de perdición. Típico, tópico?... si, pero real. Hai máis xente que na Alemania nazi desfilando polas rúas fascistas. Arrasas con todo mentras Zack de la Rocha de Rage Agaisnt the machine berrea Bulls on Parade. Ti tamén berreas, pero de diferente maneira. Saltas, bailas e bebes; fumas e tocas, suspiras e esvaras. Caes ó chan. Sempre rematas igual... no chan. Todos os días no chan. Arrástraste ata a saída e quedas tirado na rúa. Pasan coches e xente que observa a tua cabeza etílica dar voltas. Din algo, pero ti non logras escoitalos. Na túa cabeza Jim Morrison esta a cantar os versos de The End.... ¿sabes?... "This is the end... this is the end, my friend... this is the fuckin end... "
Pechas os ollos e escoitas o corazón do sábado noite. Como no principio. Como no final da noite. Como todo.

Unha Tempada de Copas e Balas

Sae o sol e todo o demais importa máis ben pouco. Arde Papá Noel no paraíso nevado do norte e seguen mortos de fame e sede os demais habitantes do planeta. Isto xa é máis que un estúpido desfile... é un desfile grotesco. Chega o Nadal... a época máis marabillosa do ano, dín algúns; a época para estar coa familia, para facer un pouco o zombie nos mall centers, para tomar máis copas das permitidas e disparar máis balas das debidas.
Non sei, chega o Nadal e a min importame un carallo... coma sempre.
Houbo unha época na que crín en Papa Noeles e demais caralladas. Gustábame agardar que chegara as doce esperto por se podía ver a ese monte de merda chegar cos regalos no saco e botando os pulmóns afora. Hoxe en día cando paseo polas rúas molladas de Decembro teño gañas de coller a eses tipos que din: "Hooo, hooo, hooo" diante das portas dos comercios vestidos de braco e vermello e prenderlle as suas barbas e patealos de volta á inocencia da nai que os pariu. É así. Agora todo importame un carallo... coma sempre.

Unha Cousa Excepcional

A chamada foi de madrugada e concreta: " Matar a Marga. 3.000€ efectivo. Café Bar Colonial 22.00h. Sen rastro".
Non o dubidei. Era o meu traballo, matar xente.
O día en cuestión espertei cedo. Ducheime e barbeime. Botei perfume e puxen a americana para traballar. Gustábame esa americana; tiña cinco petos grandes e era entallada nos lados. Gardaba as dúas armas, o tabaco, o móbil e a carteira e non se notaba en absoluto. Armani fixo un bó traballo deseñando esa prenda.
Saín á rúa. Facía un día noxento. Chovía e facía frío demais para estar en setembro. Comecei a camiñar cara ó centro. Quedara co meu irmán ás dúas para xantar, ó parecer quería falar comigo dunha nova amiga que tiña. Gustábame conversar co meu irmán, era un tipo coa cabeza ben asentada.
Aínda eran as once, así que parei nos billares e bebín dous combinados de vodka. Xoguei tres partidas e perdín douscentos euros. Non se me daba nada ben o billar, pero gustábame vacilar ós tipos dos muelles que paraban por alí. Eran tipos grandes e mal encarados, pero no fondo eran tan estúpidos e débiles como todos os demais.
Estiven nos billares ata a unha e despois achegueime ó banco a pedir un estracto da conta. 9.720€, iso era o que tiña ese día de setembro. Acababan de pagarme catro mil por facer desaparecer a unha muller facía duas semanas. A tipa en cuestión ó parecer era unha zorra que non facía máis que poñerlle os cornos ó infeliz que me pagou. Normalmente non quero saber nada da persoa que vou a matar, pero o infeliz empeñouse en contarme a súa vida para que fora consciente da zorra que tiña que matar. A min dábame igual, aínda que fora Santa Teresa ía recibir un tiro na cabeza como todos os demais. O infeliz igualmente contoume a sua vida e eu escoiteino, tampouco tiña nada mellor que facer, e a fin de contas era o meu traballo.
Nesta ocasión, eu non sabía quen era Marga nin o que fixera, pero non me importaba, ía recibir un tiro na cabeza como todos os demais.
Cheguei ó restaurante ás duas e meu irmán xa estaba alí. Comemos napolitanas de polo, ensalada tricolor e tiramisú de postre. Paguei eu.... meu irmán estaba namorado demais como para pensar nesas trivialidades.
Pola tarde visitei á miña avoa. Era viuva, e eu un mal neto, así que sempre que tiña tempo libre ía pola súa casa e conversábamos do divino e do humano.
Ás sete deixei a miña avoa contenta e fun ó cine. Estaban poñendo a última de Lars Von Trier e non quería perdela. Collín un taxi e ás sete e media xa estaba sentado na butaca mirando a pantalla. Encantábame o danés ese do carallo.
Ás nove e media estaba fora do cine. O café bar Colonial só estaba a cinco rúas de distancia do cine, así que camiñei a modo fumando un vantage e desfrutando do vento frío baténdome na cara. Pouco antes de chegar, recibín unha chamada no móbil. Era o tipo que me chamara facía dous días. Parei nun soportal e escoitei o que tiña que dicir. Describiume fisicamente a Marga e pediume que non a fixera sufrir. Despois díxome que era unha zorra. Eu contesteille que todas eran unhas zorras; non o pensaba, pero deixábaos máis tranquilos.
Entrei no Colonial ás dez e cinco e senteime na barra. Pedín un combinado de ron e observei o local. Era un café cheo de estúpidos con aires literarios. Ó fondo do local tiñan un estante con libros. Achegueime ata alí e mirei os libros. Non era máis que basura comercial. Volvín á barra e acendín un vantage. Dez minutos despois chegou a tal Marga ó local. Observeina. Era fermosa. Levaba un abrigo de paño cor terra e unha minisaia beig que facía conxunto cunhas fermosas e caras botas de tacón altas en marrón. Marga tiña clase. Debía ter uns trinta e cinco anos; era morena de ollos claros e mirada tranquila e pausada. Debía ser a muller máis fermosa que vin na vida.
Sentou na barra, preto de min e pediu un café descafeinado; acendeu un cigarro e colleu o xornal. Erguínme do asento e achegueime ó seu lado. Díxenlle ó camareiro que me cobrara o café e puxera dous combinados de ron. Marga sorriume e miroume de arriba abaixo. Era máis fermosa de preto. Comezamos a falar tranquilamente. Falamos e bebemos durante duas horas. Ela estaba un pouco borracha e eu estaba saído. Saimos do Colonial e invitoume a sua casa. Definitivamente era unha zorra.
Contoume que o seu marido estaba fora da cidade ata o mércores. Evidentemente iso eu xa o sabía.
Cando chegamos a sua casa, bebemos máis e despois deitámonos alí mesmo no sofá. Estivemos unha hora facendo o amor e despois seguemos a beber e a conversar. Contoume o infeliz que era co seu home. Contoume cousas do seu traballo nunha axencia tributaria. Contoume cousas do seu gato. Contoume que tiña un amante máis novo que ela. Contoume que levaba catro meses sen deitarse co seu home. Contoume unha morea de cousas e eu miraba para ela porque era unha muller fermosa e infeliz.
Unha hora despois erguémonos do sofá e bicándonos fomos ata o seu dormitorio e fixémolo de novo. Foi impresionante. Abraceina con todas as miñas forzas e quedamos durmidos como dous nenos.
Cando espertei eran as sete e media da mañá. Marga durmía e erguínme da cama. Fun ó lavabo e botei unha longa mexada. Tiña sono. Fun ata o salón e collín o seu bolso. Maquillaxe, perfume, unha axenda... a carteira. Abrina. Tiña trescentos euros e tarxetas de crédito. Collín os cartos e seguín revolvendo no bolso. E foi aí onde pasou unha cousa excepcional, pois Marga, nun peto oculto do bolso, tiña unha fotografía. A tal Marga, fermosa e infeliz, tiña unha fotografía onde ela e o meu irmán estaban mirando á camara sorrindo como dous colexiales en día santo. Seguín revolvendo no bolso e atopei unhas probas médicas, que dicían que Marga estaba embarazada. Meu irmán ía ter un fillo. Quedei abraiado.
Volvín ó dormitorio e observeina durmir pracidamente. Puxen a miña americana, quitei a pistola e pegueille dous tiros, un na cabeza e outro no estómago.
Despois, saín do edificio e dispúxenme a cobrar os meus tres mil euros. Facía un bó día, moito mellor que o anterior, ou polo menos a min parecíamo.

CURTAMETRAXE
Título: CIDADE PROFUNDA
Duración: 2"
Xénero: DRAMA (por suposto)

INTERIOR. BAR. NOITE
O local é un verdadeiro antro de perdición... sombrío, lixado, cheirento; nas mesas un par de prostitutas fuman aburridamente mentras len revistas de moda. Nunha esquina do local hai un billar onde dous homes corpulentos xogan unha partida... os dous xogan bastante mal. Na barra, unha muller bebe un bourbon e fuma pensativa mirándose no espello que hai atrás das botellas. Eu sento ao lado da muller e pido un vodka ao camareiro; acendo un cigarro, aspiro o fume e despois bótoo con moita clase. A muller mírame de arriba abaixo e segue no seu trance nocturno. Eu miro para ela...
-¿Queres tomar algo preciosa?
-¿?
-¿Un whisky tal vez?
-Está ben...
O camareiro, un tipo baixiño e feo coma o demo, sirvelle un whisky á muller e a mín outro vodka. Ela acende outro cigarro (literalmente... ¡está fumando dous cigarros á vez!)
-¿Ti non es desta cidade verdade?
-¿Eu? – cuestiónome –. Pois non, pero vivo aquí... nas aforas. E ti... ¿vives na cidade?
-Si claro...
-¿E traballas aquí? – pregúntolle.
-¿Na cidade?
-Non, no bar.
-Si, tamén traballo no bar – dime ela.
-¿E de qué traballas?
-Son relacións públicas... animo á xente a que o pase ben neste sitio... fago que consuman máis do que tiñan pensado, ¿sabes?
-Iso está ben – dígolle.
-Si.
-¿Estás de coña verdade?
-Si.
-¿Qué es unha prostituta? – pregúntolle.
-Non por deus... ¡estás tolo!. ¿Acaso teñoche pinta de ser unha prostituta?
-Si... realmente si.
-Pois non son prostituta... son... son dependienta.
-¿De qué?
-Vendo zapatos
-¿Es zapateira?
-Son
-¿E de onde es?
-¿Cómo?
-¿En qué país naciches?
-¡Ah!... nacín en Porto Rico
-Es portorriqueña... unha zapateira portoriqueña
-Exacto.
-Iso está ben... ¿queres ir a dar un paseo de noite de luns?
-Por suposto.
Os dous saen do local e pasean certo tempo pola cidade. Rematan o seu paseo no parque. Sentan nun banco baixo os ameneiros e preto do río. Collense as mans e míranse aos ollos. Bícanse.
-¿Cómo te chamas?... acabome de decatar que non che preguntei o teu nome...
-Laura, chámome Laura Bush...

FIN

Chove en ningures... e despois sempre o sol.

Gustaríame aproveitar hoxe para presentar en sociedade un blog máis que interesante dun paisano meu ( de esa cidade que está ó final da estrada de ordes como dí menguante). O blog, chove en ningures non ten desperdicio, e podedes atopar dende fermosos relatiños a fotos, pasando por estupendas ideas sobre o mundo en xeral, todo escrito con calidade.

Así que para os que non coñecíades este novo blog (téñoo eu linkado) xa podedes darvos unha volta por esa terra de ningures onde sempre chove... aínda que despois saia o sol.

O tren marcha agora para a terra de ningures, así que collan rápido o billete e o paraugas e achéguense por alí...

saúde

Fear & Loathing


Si exactamente
iso é... medo e
asco.

Sempre quixen ter unha pistola dourada
como o ceo agochándose nas rúas de Brooklyn.
Sempre quixer ter enimigos ós que disparar todas as balas.
Balear un imperio.

De pequeno traballei nunha fábrica.
De pequeno traballei moitísimo nunha fábrica...
facíamos desgracias e angustias que vendíamos ó maior...
ó maior cabrón que as quixera mercar.
Nunca o comentei, pero eu roubei desgracias e angustias
que aínda conservo... como peixe, en latas de conserva.

Aínda é hoxe o día no que quero ter unha pistola dourada
como o ceo agochándose nas rúas de Brooklyn.
Aínda é hoxe en día no que quero balear un imperio.

Iso é
medo e asco...
como en todas as fábricas
exactamente...
véndeme amor as tuas angustias
e eu trocareinas por todas as balas
que servan para balear ós imperios.

medo e asco
medo e asco
medo e asco
baixo calqueira ceo do mundo.

medo e asco
e todo o demais.

Un Cuarto de Terrorismo con Queixo

Fai tres días, sen nada mellor que facer, boteille comida ó gato, fixen café e acendín un cigarro. Tireime no sofá da miña casa e acendín tamén ese aparato negro con altavoces que teño no moble. O televisor. Como é costume non botaban nada que merecera a pena ver; nada máis que grandes hermanos retrasados mentais fillos dunha puta... ou tertulias sobre máis subnormales da selva madrileña plagada de máis subnormais... ou folletíns novelados sudamericanos sobre familias de subnormais profundos con ranchos e cabalos... ou estupideces varias nas que falan e falan e non din nada.
Gracias a deus, o cabrón de Polanco bendeciunos co satélite e, aínda que tampouco é ningunha marabilla, de vez en cando botan algunha cousa que se pode ver. E ese foi o caso. En canal plus (ultra) botaban o magnífico documental Super Size Me. Un manifesto contra as cadeas de comida rápida en Norteamérica: McDonals (ou a grande M), Burguer King, Wendy’s, Taco Bell e outras cadeas terroristas-alimentarias no país dos obesos. Nos cinco primeiros minutos do documental, xa tiven gañas de botar a pota nove veces. O tipo en cuestión, un home de constitución delgada, boa saúde e vexetariano, fai unha estricta dieta durante un mes, tan só alimentándose nos McDonals. Como podedes imaxinar os resultados foron alarmantes. Almorzaba, comía e ceaba nun McDonals. Nun mes engordou unha barbaridade, o colesterol subiulle á cabeza, o corazón converteuse nunha uva pasa, a sua respiración e a tensión comezaron a fallarlle... e moitas máis cousas. Non tivo que dicir moito máis, os resultados estaban de corpo presente.
Cada vez teño máis claro que os terroristas non se agochan nas covas de Afganistán, nin en Pakistán nin en ningún outro país rematado en –tán. Os verdadeiros terroristas da nove orde mundial agóchanse baixo grandes edificios cos seus nomes escritos en neón: McDonals, Philip Morris, Telefónica, Bayer, Repsol, Nike, Adidas, Enron, Burguer King... e moitísimas compañías máis.
Os culpables, aínda que soe a tópico, somos nós, que tragamos con todo.
Eu polo menos a partir de hoxe, deixarei de tragar... e comezarei por deixar de tragar hamburguesas. Bó proveito a todos.