Por Mil Galaxias Máis (a cura da vida)

pois nada, outro poemiña sen máis
nin menos.
remataron as vacacións.
xa boto moito a todo(s) de menos




POR MIL GALAXIAS MÁIS (a cura da vida)

Dende un apartado do inmenso espacio
observo o planeta en Cinemascope,
nunha sala de cine espacial
onde existe un abrumador e doloroso silencio perpétuo.
xa non hai voces,
nin a túa boca perfecta dicíndome o moito que che gustara aquela cea invernal

Eu agora habito a NADA infinita
a NADA é o meu fogar entre as estrelas
que vagan sen rumbo a novas galaxias.
Eu busco e non atopo

E é na época do outono cando habito a lúa;
dende o maior crátere nunca visto
véxoche colgar a roupa, na fín do día, no teu fermoso xardín da Terra….
e os teus fillos pequenos xogan entre as túas pernas e as sabanas de costas ao sol,
e o teu home chega canso da cidade e aparca o coche familiar no perfecto garaxe.
Eu envexo o teu garaxe
Eu envexo ao teu home.
Eu as veces creo ver sombras,
pero o bó do espacio é saber con certeza que estás só… non tolo.

Ti non o sabes… pero véxoche.
Véxoche… nas noites fermosas de agosto
Véxoche … mirar as estrelas
Véxoche… cos teus ollos infinitamente cheos de tristeza
Véxoche …. pedindo o milagre
a quén?

Mándoche entón
un cometa atravesando a atmósfera
que deixa caer o seu derradeiro alento
en forma de
pequenas lapas de amor no teu xardín.
Apágalas
cos teus pés descalzos
e sorrís ao ceo
converténdome na creación dunha nova estrela que nace do teu sorriso.
Un decenio máis na soidade na procura da cura

Sigue sorrindo no xardín
Voltarei
con ela
Por mil galaxias máis

un baile de amor imperfecto na fin do mundo

Através dos muros da nosa desolación,
habita unha escura estrada
que leva directamente
ata os extensos campos de centeo;
onde os venres bailamos
baixo a música
do
ceo estrelado
nas noites máis calurosas deste agosto salvaxe.

E agora veñen por mín.
Con todo o seu arsenal de odio e idomas milenarios.
Os eternos esquecidos,
eles,
dos que nós, non queremos saber da súa existencia.
Están preto,
a tres noites de distancia do noso amor,
como un exercito glorioso,
que arrasa todo co seu perfecto paso ruidoso.

E ti estás asustada entre o meu peito
e eu disimulo
mentras butterflies and hurricanes soa na radio.

Escoitanse ao lonxe os tambores da soidade,
ese….. taca …. taca …. taca ….. taca …. taca
que taladra as nosas memorias
e ti agárraste as miñas costas,
eu suspiro,
miro as estrelas
apáganse lentamente………… e caen á Terra.

Eles xa chegan
como unha casa baleira,
como un soño interminable nas pupilas

son eles
os enviados

os que rematan con todo.

Arden os nosos corpos,
o centeo,
arden os nosos corpos
arden as estrelas derramadas no campo
arde o planeta… no mundo.

un derradeiro baile? pídesme
entre o fulgor descoñecido
desta fin do mundo.

Musa

Había ben tempo que non escribía un jodido poema...

con are you there? de Mono mentras o ledes, entra moito mellor.

Non atopo as palabras para dicirche que…
baixo os meus ollos
xa non habita un imperio…
o imperio.

E a musa marchou, baixo os farois de cemento da luz urbana.
Abandonou a calor do meu peito e as miñas ideas.

Busqueina atravesando o fume dos clubes de jazz
Entre o tráfico de primeira hora da mañá
Nos cafés do centro onde as viuvas narran as súas desgrazas de fogar decrépito
Nos tristísimos supermercados das aforas
Nos bosques eternos dos amantes suando no coche
Nas noites perfectas baixo as estrelas que amamos dende o sofá
Nos moteis máis quentes que habitamos escondendonos da neve
No presente do soño do desencanto
Entre as nubes de media tarde
Nos venres
Nos sábados
Baixo a cama que soporta ós amantes imperfectos
Aquí,
No ceo


Atopei dela, aquela primeira tarde de outono a súa malicia.
A súa vinganza contra mín:

Eu quedei no mundo real; o dos zapatos de finos cordóns e os abrigos de Nadal
Ela está alá
Flotando entre as estrelas
Que acompañán a Orión
No seu desvanecemento eterno.

Xa entre nolos dous só habita un mundo…
Entre as árbores que protexen ao infinito

Xa non hai nada maís..
A soidade,
Como as palabras que xa nunca atoparei para dicirche que…

Os Camareiros Odian ós Actores

Os camareiros odian ós actores

E é que sair a poñer un café con xeo na terraza
e un paxaro atravesando o ceo
espétase na grande fiestra,
cae ó chan
respira pesadamente,
sangra pola boca…
tímidamente
sen sentido
e morre.

Póñoo nas miñas mans
e tíroo no contedor de lixo

É o sol, que alumea o olor a salitre
neste verán artificial
os actores almorzan felices nas terrazas
preto do peirao
e os camareiros odianos
baixo o sol,
polo que botan en falla
da vida… da gran vida
que botan de menos
entre a escuridade do cuarto húmido no inverno
en segredo.
E serán tal vez as gaivotas
as que xulguen a situación
vista dende o seu ceo
como nun plano xeral picado
dende a barra do bar
penso en poder facer que asi sexa
entre os cafes con xeo e as cañas de cervexa
sen odiar
sen odiar
intentando non odiar.

E así despois de que os paxaros morran nas vidrieiras
e os actores sexan felices nas terrazas
chegará o inverno
perfecto
chovendo dende o salón para fora
e tan gris como as mañás húmidas no monte
que esconde o seguinte verán.

Todo perfecto
coma un conto infantil
deses de terror no que o neno sempre é un enfermo mental.
enfermo vinte anos seguidos.
podería matar ás gaivotas, ós actores, e ós turistas
e todo seguiría igual
imperfecto
como unha novela deprimente
de moteis sucios e noites con suor a ron.
hoxe non matarei a ninguén
pois teño a esperanza de que entre as baldosas da miña casa
comece a nacer un naranxo, ou un viñedo
que a terra poda con todo
que a terra tape ese maldito sol
onde as gaivotas buscan as mellores vistas
dos actores sendo felices nas terrazas
e os camareiros odiándoos
sen fin

Loita, loita... e morre sempre.

¡Se volvera o tempo, o tempo que foi!
Porque o home terminou, o home
representou xa todos os seus papeis.
No gran día, fatigado de rachar os ídolos,
resucitará, libre de todos os seus deuses,
e, como é do ceo, escrutará os ceos.
Arthur Rimbaud

Para épocas jodidas, películas tan jodidas que doen.

un pozo no medio de Kansas

Joder, xa non sei canto tempo levo aquí metido... semanas? non, meses. Xa van varios meses. Horas e máis horas pechado neste jodido buraco. Por qué? Eu que carallo sei... as depresións son así, coma un pozo no medio de Kansas. Aparecen e desaparecen como unha maldita marea na praia dese fermoso atardecer. Non sei a razón... non penso niso. Tan só sei que xa pasan meses nos que non podo coller nas mans ese libro de Comarc McCarthy que teño á beira do teléfono; e que tampouco podo escoitar o último disco de Springsteen, pois cada vez que comeza, algo remata en mín. Por qué? Non o sei, en serio que non. Gustaríame sabelo... eu son o primeiro interesado.

Qué fago todo o santo día? Joder, pois compadecerme de min mesmo, cagarme en dios, e beber para non ter que pensar. Aínda que hai días que tamén debuxo. Si, é certo. Daseme fatal, pero é un boa maneira de ter a mente ocupada. Pinto aí sentado, no maldito pozo; pinto parellas bicándose na praia, pinto tipos duros fumando na noite, pinto coches cruzando desertos, pinto...

Cando estás no pozo non hai moito que facer. Sentarse, durmir, cagar, respirar, lavar os dentes, maldicir, e voltar a durmir. Nestes últimos días comezo a abrir a porta; abro a porta e respiro moi a modo deixando que a brisa fresca da mañá bata na miña cara; despois sentome no escritorio e leo un anaco a historia esa de "The Road"; Miro pola fiestra e vexo o sol, glorioso e pleno. É por iso polo que hoxe puden escribir estas liñas... por que saiu o sol. Só por iso.

Inverno

O outro día facía frío e polo medio das árbores que vexo dende a fiestra da miña habitación a néboa baixaba do monte cara o val no que vivo. Camiño do traballo, no coche, escoitei un disco de Springsteen do que xa non me lembraba. Un disco triste que falaba do inverno.

Pola noite, cheguei tan borracho a casa que nese intre se tivese unha pistola estaría en todas as malditas portadas nos xornais do día seguinte. Abrín unha botella excelente, dun crianza do 2005, na penumbra da sala. O espíritu das uvas flotou por todo o espacio e tomei un trago, mentras lembraba, que cando o meu irmán e eu eramos pequenos, dobrábamos dende a cama as películas que vían os meus pais na sala. Dende a nosa habitación tan só víamos as imaxes do televisor gracias aos espellos das portas do armario e, para que negarlo, a unha casualidade que hoxe me fai amar o cine, pero non eramos quen de escoitar nada, así que cada un de nós escollía un personaxe e non tiñamos máis remedio que ir inventando o texto sobre a marcha. Son ese tipo de cousas que fas cando es un neno e non tes máis preocupacións que facer os malditos deberes para o día seguinte. Gustábame facer iso xunto ao meu irmán. As películas eran moito máis entretidas do que poden ser hoxe.

Seguín bebendo durante unha hora, lendo relatos na rede e mirando fotos de tías. Cando rematei a botella, apaguei a luz, quitei o sonido ao televisor e tireime no sofá a dobrar unha jodida película romántica. Chamei ao meu irmán por teléfono pero non estaba. Despois, durmín a mona…