Tarde de Gripe

Como ben di o título, onte foi tarde de gripe. O único día que non traballo da semana e téñoo que pasar no sofá, chutándome couldina e bebendo vasos de leite quente. Entre outras tonterías (ver malas películas, fumar cigarros sen sabor, etc..) tamén montei este vídeo con cousiñas que tiña ciscadas polo ordenador.
A ser felices por aí..

Mellor Actor Secundario

O dito, non pudo ser.
.
(O xurado, composto por César Casal, articulista e subdirector de La Voz de Galicia; Miguel Salas, poeta, profesor de español na Universidade china de Dailan e un dos autores do blog colectivo Global Galicia, e Carlos Agulló, subdirector de La Voz de Galicia e responsable da edición dixital do diario, escolleu como vencedor o relato Tempus fugit, do compostelán Xabier Santos:
Os outros catro finalistas foron Suso Bahamonde, co seu relato Quería ser actriz, Basilio Pedreira, co seu Universo humano, Ángel Rumbo, co seu Abelardus et Eloise Van Leeuwen e Ramón, co seu Do caso que lle acontecía ao doutor Xoán.
Todos eles levaranse unha camiseta de Lavoz.es)

Non é que tivera esperanzas, e tendo en conta que o premio non eran 100.000 euros... pois iso, que para outro a gloria, e para min, pois unha camiseta por quedar de finalista entre os 180 microrrelatos enviados.
Un dos meus actores preferidos, Mr. Madsen, non deixa de ser un secundario en todo o que fai;
e eu, ben, eu non son actor, pero xa van uns cantos certames nos que as palabras: finalista, segundo, accésit... acompañan o meu nome. É divertido. Aínda así, sigo preferindo que a bonoloto pete na miña porta para quedarse...

saúde

Quería ser actriz...

Aquí os da Voz de Galicia montaron o concurso este (no que regalan unha colección de libros que xa todos temos, en vez de 100.000 euros que estaría mellor) no que hai que escribir unha historia en menos de 300 caracteres (catro liñas para entendernos). Como ultimamente os planetas andan raros e a miña alma polo mesmo camiña vai, decidín escribir as catro liñas. E non pola colección de libros, claro está.
Ocorreuseme isto...

Quería ser actriz...

Yoana conduciu toda a noite atravesando o deserto. Na mañá, almorzou café e fumou un marlboro baixo o sol, apoiada no depósito do gasoil. Continuou camiño cara as fermosas praias californianas.
Na tarde recolleu a aquel autoestopista.
Xa nunca chegaría a ver o mar.

Se tamén vos aburrides e queredes intentalo... aquí.
E se alguén se anima, que tamén o meta no seu blog e así lle botamos un vistazo.
Saúde

P.D O sábado recito nesa vila mariñeira a onde chegou o Prestige sen invitación...

Life.. life..

Hoxe dixéronme: ¡Suso, recoméndame un libro!
Non puden facer outra cousa que recomendar e prestar este libro de arriba.
Regaloumo o meu amigo Bandini e non sabe o ben que me fixo.
Tamén volo recomendo a vós.

¡A tomar por cú Ruíz Zafón e as súas 230.000 copias vendidas en catro días!
Saúde

P.D Polas noites, antes de durmir, rezo tres credos pedindo un terremoto inminente, leo un anaco a Bukowski, penso na morte e en café con churros e pecho os ollos.

Way of Montana

Teño un deses días.

Teño unha morea de balas cheas de gramos de odio.

Viaxo todos os días nunha caseta infernal.

Busco unha boa terra fértil para construir un rancho.

Quero vacas, ovellas e un jodido lago preto para levar un fillo a aprender a nadar nas tardes de verán.

Teño un deses días.

Quero que cando chegue o inverno, a madeira e as mentiras, ardan a carón da alfombra de pel de vaca.

Quero aprender a disparar.

Teño balas

a moreas.

Teño un deses jodidos días.

Anyone Else But You - Michael Cera and Ellen Page

Como a case todos vos gustou ou namorou, Juno, aquí vos deixo un gran final de película nesta triste noite de sábado.
Boas noites

Dust, dust, dust...

REC (Jaume Balagueró & Paco Plaza, España, 2007)
O Mellor: Reinventa orixinalmente un xénero de capa caída. Taquillazo comprensible. Vela é como montar nunha montaña rusa ao lado dunha loira de peitos grandes.
O Peor: Por dicir algo... o final.

No fondo non hai nada que mereza a pena.

O planeta, azul na súa maior parte, aparece ante ti temible e furioso para, a fin, atraparche baixo a súa terra eterna.

É así. Estamos de paso e non hai máis volta que darlle. Un paseo polo planeta durante unha media de oitenta anos. ¿Qué facemos tanto tempo? Pois o de sempre: Imos o colexio, namorámonos, aprendemos a sumar e a restar, xogamos ao fútbol, masturbámonos, imos ao instituto, comezamos a fumar, probramos drogas, saímos de sábado noite, follamos, namorámonos, viaxamos por Europa, América, África... escribimos poemas, cagámonos en dios e maldecimos ás relixións, abrimos unha conta nun banco, desnamorámonos, deixamos os estudos, follamos, voltamos a namorarnos, traballamos, emborrachámonos, escribimos máis poemas, hipotecámonos, maldecimos, voltamos a probar as drogas, mercamos un coche, hipotecámonos, vemos a televisión polas noites, follamos, traballamos e ingresamos todo no banco.

Así cuarenta ou cincuenta anos. Despois, por un intre, decides descansar e pasear de tarde polo paseo marítimo ata que un cancro terminal decide que pases a formar parte da terra que forma este maldito planeta, azul na súa maior parte.

¡Viva a jodida clase media!

(por Bautista e cando íamos pescar congrios nas tarde de verán. Ata sempre)