22 abril 2005

As Poucas Rúas da Cidade que nos viron amarnos

A Noe..
Porque a tristeza do reloxo viu as pegadas de suor e sono que fomos deixando entre as sábanas. Nin ti nin eu sabiamos cal era o paso entre o fermento e a pasión. Por iso saimos xa de madrugada fría a recorrer as poucas rúas da cidade que nos viron amarnos.
E non había ninguén na escuridade que poidéramos ver con claridade, agás a ausencia do taberneiro da esquina, coa camisa lixada de viño e nos ollos o abuso a sua nena pequena nas noites de tormenta, e o leite callado mentras a súa muller soñaba e respiraba con heroes ausentes no campo de batalla.
Tamén observamos a angustia entrecortada da moza loira do supermercado que perdeu os soños entre os lácteos e a pescadería, aqueles de cantante de moda na Joy Slava da movida, e que tivo que abandonar por aviso de desaucio.
Aínda que ao virar a Praza Real, sempre viamos polos cafés elegantes a aquel mozo de ollos tan tristes que quería comer o bocado máis grande do mundo e poder tocar algún día no Charlie`s en Alvarado Street, e que agora non é máis que a sombra do que podería chegar a ser.

E se andabamos un pouco máis, víamos tamén a aquela moza tan ben feita que nunca sonría completamente, nin choraba acertadamente; que esqueceu a voz xa perdida entre as ondas e as antenas por un amor equivocado.
Así que para cando chegamos ao fin da cidade, miramos atrás e entre a néboa das primeiras horas da mañá, vimos como se confundían todos os soños e as miserias dos habitantes... e incluso os nosos... pero daquela xa estabamos moi lonxe.

5 comentarios:

diablito dijo...

ai!!

que fermoso, suso!

emocionante.

d.

From Hell dijo...

gracias Davi... xa había tempo que non tiña novas tuas por este blog.
Saúde sempre en todas as noites da alma...

TomTraubert dijo...

Muy triste para ser abril, muy bueno para ser cierto. Dicen que en Boston los escritores también agonizan en la última calle de la ciudad.

diablito dijo...

que no me deje ver no quiere decir que no me pasee por aquí.

un abrazo.

d.

Avogado Do Diaño dijo...

moi bo meu consigliere, triste o de mirar nos ollos da xente por que se ven as suas miserias, pero que moi bo