Parabens!!

Iso, parabens, noraboa, felicitacións... etc. É o que temos que facer todos: felicitarnos. Dende o Domingo 10 de Nadal de 2006 hai un fillo de puta menos neste planeta azul na sua maior parte. Boa Viaxe Pinochito

Na Cama de Murphy

Moito se ten falado sobre a verdadeira orixe da famosa Lei de Murphy, esa que dí: "Se algo ten que sair mal, sairá mal".

Resulta que o tipo que dixo esa frase, era Edward A. Murphy, un inxeñero que traballaba na base Edwards da USAF nun proxecto chamado MX981. O xefe do proxecto, que tiña unha lista de "leis cachondas" foi o que incluiu a coñecida frase de Murphy na súa particular lista. E foi a partir de aí, onde na Murphyoloxía se recollen teorías, frases, paradoxas e demais chorradas, que aínda que certas, non deixan de facernos pensar que vivimos nun mundo terriblemente fodido.

Hoxe teño que darlle a razón a Murphy e a súa frase: "Se algo ten que sair mal, sairá mal"

Hoxe é un deses días... un deses días que dende que te ergues cedo pola mañá, todo sae mal... terriblemente mal; e é máis, penso que aínda poden sair as cousas moito peor. Ou iso é o que dí o primeiro colario da primeira lei de Chisholm: "Cando pareza que xa nada podo ir peor, empeorará". Un puto xenio o tal Chisholm...

Pero aínda que isto xa soe mal por si só, aínda pode ser peor, como demostra A Extensión de Gattuso sobre a Ley de Murphy que dí: "Nada é tan malo nunca para que non poda ser peor".

É así... todo pode ir a peor.

Se hoxe penso (e si que o penso) que realmente é un día horrible será pola serie de acontecementos, malas novas, xente estúpida, raios, tronos e problemas que xurdiron dende que abandoei a miña bendita cama ás nove da mañá. Sería bó incluir na Murphyoloxía unha frase nova de colleita propia: "Dende que saes da cama sabes que todo vai a ir a peor. É inevitable". Podería escribirlle un correo ao tal Murphy se seguise vivo e mandarlle a miña frase. Aínda que por outra parte non teño gañas de incrementar unha verdade universal simple e directa: Todo Sae Sempre Mal.

Á merda...

Quédome de todos os xeitos, como última reflexión, coa Observación de Kierkegard que dí: "A vida tan só se comprende mirando cara atrás, pero tense que vivir cara adiante".

Ou non...

Brindis

Semella un soño... pero non o é. Todo o contrario. É certo. Con sorte, hoxe ou mañá, este porco cabrón fillo dunha puta da fotografía abandonará este maldito planeta. Dun ataque ao corazón segundo din. É unha mágoa... debería morrer de algo moito máis doloroso: Deberian chimpalo dun avión en pleno voo... ou deberían meterlle Polonio (hoxe en día moi de moda) para que morrera lentamente.
Ocórrenseme moitas maneiras nas que este cabrón debería morrer, pero deberían poder decidilas os familiares e amigos dos milleiros de homes e mulleres que Mr. Pinochet torturou ata a morte.
Se algún médico ou enfermeira que traballe no hospital onde está ese porco, recoméndolle que vexa un film titulado Saw onde hai un par de torturas dolorosas e incribles que lle podian aplicar ao case defunto, se non da morrido.
É unha idea.

Cando chegue o día, encherei unha copa, porei a canción dos Enemigos... e a brindar.

Muse (Unintendend)

FELIZ CUMPREANOS

Ainda que non é hoxe (é mañá sábado) e tendo en conta que non podo achegarme ata Compostela para felicitarche en persoa, non se me ocorre mellor maneira de acordarme de ti que enviarche este relato que sei que disfrutarás. Sen máis, feliz cumpleanos Javi ... e a ser feliz.

VIENTO CÁLIDO DE AGOSTO

El último tren pasó silbando por mi ventana y me despertó. Encendí la radio y el tipo de las noticias dijo que eran las dos y cinco minutos. Me levanté de la cama y meé. Eché una meada larga y amarilla. Despues, cambié la emisora de la radio mientras me vestía. Me puse los calzoncillos, los calcetines, el pantalón y la camisa al ritmo de Nat King Cole.
Miré por la ventana; una pareja paseaba cogida de la mano bajo las vías del tren. Sonreí.
Me lavé los dientes y despues abrí el frigorífico. Estaba casi vacío; solo tenía una botella de zumo de naranja, una manzana y un pescado ya podrido que me había regalado el tipo del cuarto contiguo. Nunca supe cocinar pescado; en realidad, nunca supe cocinar nada. Cogí el zumo de naranja y lo mezclé en un vaso con vodka. Me senté en la ventana mientras bebía y encendí un cigarro. La vía del tren estaba desierta y los periódicos del día volaban por toda la calle. La página de sucesos planeó cerca de mi ventana y luego cayó en picado a la calle.
Decidí que debía relacionarme con la gente. No quería morir solo en esta maldita habitación de pensión. Si ese era mi destino, lo aceptaba, pero no solo. Nadie debería morir solo, excepto los hijos de puta.
Cogí mi chaqueta del ejército y una libreta de notas y salí del cuarto.
En la calle, el viento caliente de agosto me dio de lleno en la cara. Me gustaban las noches cálidas, pero odiaba el verano.
Baje por la calle hasta la avenida y enfilé hacia el bar que había tres manzanas más abajo; siempre estaba abierto.

Al entrar en el local, noté el aire acondicionado. No valía de nada, yo ya estaba sudado y pringoso. Revolví en mi bolsillo y encontré un billete de diez arrugado. Me senté en la barra.
El dueño, un tipo serio y enorme, me sirvió un vaso de whisky sin que yo le pidiera nada.
—Whisky de agosto —me dijo.
—Fabuloso —le contesté sin querer decir eso.
Bebí de un sorbo el whisky y le pedí otro trago.
Observé el local detenidamente como era costumbre en mí. En una de las mesas, dos putas bebían tequila con unos camioneros. Una de las putas le estaba tocando los huevos por debajo de la mesa al tipo más gordo. Sonreí.
Al otro lado de la barra, un tipo de sombrero bebía solo. Estaba bebiendo ron y fumando tabaco light.
Una chica salió del baño y se sentó a su lado.
—Vamonos anda —le dijo al tipo.
—No —sentenció el tipo sin mirarla
—¡Qué te jodan! —le gritó ella.
Se levantó, cogió su bolso y se acercó a mi lado.
Yo encendí un cigarro y me miré en el espejo que tenía enfrente de mí. Observé que estaba mal afeitado y que tenía la chaqueta rota en el hombro.
— ¿Y tú de qué cojones vas? —me preguntó la chica.
No la miré. Le dí un sorbo al whisky y pedí otros dos.
—Toma, bebe — ofreciéndole el vaso
—Ah, fabuloso.
Se sentó a mi lado y dejó el bolso encima de la barra. Pagué lo que llevaba consumido hasta el momento y el tipo enorme me devolvió tres con cincuenta.
—¿Me das uno de esos cigarrillos? —me preguntó ella.
Le ofrecí la cajetilla. Miré para el tipo del sombrero. Seguía allí sentado bebiendo ron y observando al infinito.
En ese momento entró en el local un tipo trajeado; un vendedor seguramente. Estaba muy borracho. Se acercó a la barra y se desplomó al suelo allí mismo. Todos seguimos a lo nuestro.
—Tengo una cama y un lavabo — le comenté a la chica.
—Eres un hombre afortunado —dijo sonriendo.
—Ya lo sé, cariño.
—Y,¿tienes nombre?
—Me llamo Lois —le dije. — Lois Morgado.
—Lois Morgado —repitió. — Bonito nombre. ¿Y dinero? ¿Tienes dinero?
—Claro —contesté señalando a los tres con cincuenta que había dejado el dueño del bar encima de la barra.
—Es suficiente para comprar algo de vino. ¡Vámonos! —ordenó.
Se levantó del taburete y yo la seguí. Observé por última vez al tipo del sombrero. Me miró y me saludó con la mano. Le hice un corte de mangas y salimos del local.
El viento cálido de agosto volvió a golpearme en la cara.
—Vamos, se donde hay una licorería. ¿Tienes coche? — me preguntó.
—No.
—Es lo mismo. Está cerca.
Comenzó a andar y yo la volví a seguir.
Tenía un buen culo. Debería de andar por los cuarenta y cinco pero aun se conservaba estupendamente. Pelo largo castaño, minifalda para lucir las piernas… tenía unas piernas magníficas.
—Tienes unas bonitas piernas — le dije mientras caminábamos en dirección opuesta a mi habitación.
—Si, dos. — contestó sin mirarme.
—Y ¿tienes nombre?
—No. — dijo secamente. —¡Ahí está la licorería! Dame los tres con cincuenta.
Se los dí y entró. Yo esperé fuera.
Encendí un cigarro y quité la libreta de notas del bolsillo de mi chaqueta. La abrí. Llevaba dos días con un poema a medias. Era una mierda, pero no me gustaba dejar ningún asunto a medias. Odiaba las cosas inacabadas. Lo leí. Me pareció malísimo. Arranqué la hoja y la tiré a la calle; en dos segundos comenzó a volar juntándose con los periódicos del día.
—¡Ya estamos listos! — dijo ella al salir del local. Traía en la mano una bolsa llena de cosas.
—¿Qué cojones traes ahí? —le pregunté.
—La cena — contestó.
Cogí la bolsa y la abrí: una botella de vino, otra de whisky, tabaco, caramelos de menta y patatas fritas.
—¿Y estas patatas fritas?
—Tengo hambre — contestó.
—Ya —le dije. —¿Y mi dinero te llegó para todo esto?
—Le hice una mamada al dependiente — me contestó quitándome la bolsa de la mano. La miré. Sonrió. — ¡Es broma! Tengo trabajo, ¿sabes? Soy camarera en un hotel.
Comencé a andar hacia mi habitación y ella me siguió.

Cuando abrí la puerta de mi cuarto, un olor nauseabundo lo inundó todo.
—Lo siento — le dije — se me murió el gato.
—Te creo
—Ya. Escucha, ponte cómoda mientras yo me deshago del gato.
Se sentó en el sofá que había al lado de la cama y comenzó a quitar las cosas de la bolsa.
Yo abrí el frigorífico y quité el pescado podrido.
—Vuelvo ahora — le dije abriendo la puerta de la habitación.
Salí y llamé a la puerta de al lado. Dos minutos despues la puerta se abrió.
—Ah, Lois… eres tu. ¿Qué ocurre?
—Te traigo el pescado de vuelta…
—Pero, ¿qué hora es?
—Las tres y media — informé a mi vecino.
—¿Y qué cojones le pasa al maldito pescado?
—No sé cocinarlo.
—Ya, bueno, trae —cogió el pescado. — Mañana lo cocinaré y te llevaré un trozo para que lo pruebes.
—Gracias. Mañana te veo.
—Bien —contestó.
—Por cierto — marchándome — creo que el pescado está muerto.
Cerró la puerta y yo regresé a mi habitación.
Aun olía bastante mal, pero en cuestión de horas sería otra cosa distinta. Abrí una ventana.
Ella ya estaba tumbada en la cama comiendo patatas fritas y bebiendo un vaso de vino.
—Has encontrado los vasos por lo que veo…
—Si. ¿Vives aquí? — preguntó.
Me senté en la butaca y me quité los zapatos.
—Por ahora si — le dije.
—¿Y a qué te dedicas?
—A nada especial… intento sobrevivir como puedo.
—¿Te gusta leer?
—¿Por qué lo preguntas?
—Todos esos libros de ahí — dijo señalando hacia la estantería de madera y ladrillos.
—No son mios — le contesté. — Son de la biblioteca municipal.
Ella dejó las patatas fritas a un lado y bebió un sorbo de vino. Yo también me serví un vaso y bebí.
—¡Está asqueroso! — le dije.
—Ya lo sé.
Bebí otro vaso más.
Ella se levantó la falda en la cama. Tenía unas piernas estupendas.
—¿Quién era ese tipo del bar? — le pregunté. Se dio la vuelta en la cama y me enseñó el culo.
—Mi padre…
—Ya…
—Es mi padre — repitió. —En serio, pero está enfadado conmigo.
Me dio igual. Le puse la mano en el culo. Tenía un culo duro y firme. Me tumbé a su lado y le cogí la cara. La besé. Un beso fresco y profundo entre dos personas borrachas. Ella me tocó el pecho y me miró fijamente.
—¿Por qué me invitaste a venir? — preguntó.
—¿Qué?...— sin entender bien la pregunta.
—Ya me oíste; ¿por qué querías traerme a tu habitación?
—No quiero morir solo.
—¿Te vas a morir?
—Algún día… seguramente.
Nos volvimos a besar. Ella sabía a fiesta, luces y mar.
La besé con fuerza y me alegré de que ese tren me hubiera despertado. Amé el viento cálido de agosto y por dos milésimas de segundo fui feliz.
Dejé de besarla y sonreí.
—¿Qué haces mañana? — le comenté.
—Nada especial
—Te invito a comer. ¿Te gusta el pescado?
—Claro
—¡Fabuloso! —dije queriendo decir eso exactamente.
Volví a besarla.
La habitación se iluminó.
Y yo.

It's raining... euros

Cousas que ocorren.

Hai mesmamente un par de semanas en VilaInferno escoitábanse cousas como: "Deus non existe"..."Isto é unha maldición"... "Estamos malditos"... bla,bla e máis bla. O sábado pola noite, a casualidade e a primitiva deixaron 2.838.000 millóns de euros en Cée.

Entón de súpeto a cousa cambia e moito; xa comecei a escoitar pola rúa cousas como: "Deus existe"... "Isto é unha bendición"... "Somos afortunados"... bla, bla e máis bla.

A xente é estúpida. Abúrreme toda esa merda de que despois dunha desgracia chega unha bendición... Todas esas estupideces de que onde ocorre unha tradexia seguro que toca a lotería... e demais gilipolleces.

O que ocorre, é que o que aconteceu o sábado, desmonta a miña teoría de que non teñen nada que ver as tradexias e a fortuna. ¿Quén lle discute agora aos viciños de Vilainferno que aquí non vai tocar o Gordo de Nadal? De feito, hai semanas que non hai un só décimo do sorteo de Nadal en toda a vila. Xente de todos os puntos da xeografía achegouse ata aquí para mercar décimos e máis décimos de lotería. Como se esta vila estivera bendecida. Supoño que algún incluso foi restregar o seu décimo polo monte queimado ou polas praias onde aínda queda chapapote, ou polos rios que atravesan esta vila e que se desbordan cando chove moito, como se dun chepudo se tratase.

Cousas que ocorren.

Se en todos os lugares do mundo onde ocorren tradexias tivera que tocar a lotería, en sitios como Palestina, Sudán ou Colombia (por nomear algúns) tiñan que estar forrados.... se tivesen xogos de lotería, que descoñezo se teñen.

Non sei que pensar de todo isto. Que cada quen pense o que queira e actue en consecuencia.

Eu seguirei traballando (pois non fun eu o afortunado) e pensando que tal vez sería mellor que non navegasen máis Prestiges por estas costas, ou que ningún pirómano pasease polos montes ou que alguén con cabeza deseñara un bó plan urbanístico para esta vila. Deste xeito todos seríamos afortunados igualmente sen gastar un euro en loterías.

Help Me, Brother

Dende sempre me gustaron os dramas carcelarios. As películas que teñen como escenario principal unha prisión producen en min unha sensación de familiaridade, como menos, inquietante. Hai filmes como "The Shawshank Redemption" ou "Escape from Alcatraz" que retratan dunha maneira espectacular o desexo de calquera preso: fugarse.

Este ano, poiden desfrutar dunha serie de televisión que retrata o mundo das fugas carcelarias dunha maneira trepidante. A serie en cuestión chámase Prison Break. Cada capítulo leva enriba uns guións dunha calidade excelente, pouco frecuente na televisión, que a traves de diferentes subtramas, vanse xuntando para texer unha formidable historia.

Todo aparentemente é moi sinxelo: Un condeado a morte polo asasinato do irmán da vicepresidenta dos EE.UU; o irmán que entra no carcere (atracando un banco) cun plan de fuga para el e o seu irmán; Un plan que, como se fose unha tela de araña, van texendo pouco a pouco, involucrando a outros presos que agochan cada un a sua historia personal interrelacionada co protagonista.

Teño que recoñecer que poucas series de televisión na vida captaron a miña atención dunha maneira tan descomunal. Pero é que esta serie a merece...

Para os que teñades unha vida social pobre e a televisión (e as boas historias) sexan un bó aliado no voso descenso aos infernos, non dubidedes en botarlle un vistazo a esta excelente historia de cárceres, dramas persoais, políticos corruptos, acción desmedida e personaxes ao límite.

Saberedes agradecermo.

Angels and Airwaves - The Adventure

Virus e Riadas

Despois de que hai unha semana un puñeteiro virus atacara o meu portatil e o deixara para o arrastre volvo a estar conectado co mundo e en perfecto funcionamento. E podo volver a colgar no meu blog, e o primeiro que se me ocorre, aínda que aburra o tema, e que xa levamos aquí en "The Hell" catro riadas máis coas dúas de onte.

Dicir que vai haber un pleno no Concello para cambiarlle o nome á vila por Vila de Aquapark... é un chiste moi malo; tan malo como os políticos que non fan nada para mellorar esta situación e perden o tempo con firmas de proxectos en vez de levalos a cabo. Un chiste tan malo como os alcaldes que dan licencias de obra para que se construa enriba de rios e tapen a sua saída cara ao mar. Tan malo como o que deseñou o recheo deste sitio pensando que así ía facer unha gran obra de inxeñería...
Hoxe chove... así que ao mellor mañán volvemos ter a piscina aberta en cada barrio e en pleno funcionamento para o desfrute do persoal.
Iso si, as axudas para os que temos que ter pechado o negocio non se ve por ningures...
Como dicía aquel: "Mexan por nós e dicimos que chove"... excepto aquí, que chove por nós e non dicimos absolutamente nada.

Visóns... eses enormes animais!!

Agora que voltan estar de actualidade os coñecidos visóns debido a unha liberación masiva ocorrida esta fin de semana, non podo senón recordar unha pequena anécdota que me ocorreu hai un par de anos.
Viña eu conduncindo pola estrada que vai de Fisterra a Cée, cando pouco antes de chegar a Corcubión pasamos por diante dunha granxa e a persoa que me acompañaba no coche díxome: "Hai anos escaparon desa granxa centos de bisontes e fuxiron polo monte adiante". Eu, que non lle estivera facendo moito caso a sua conversa, presteille atención debido ao seu chocante comentario e díxenlle: ¿Cómo que se escaparon bisontes desa granxa? Aquí non hai bisontes. Ela respondiume: "Aquí hai bisontes porque eu os vin moitas veces". Eu díxenlle de novo: "Dame igual que ti os viras. Aquí non hai bisontes, porque os bisontes aparte de estar case extinguidos, non son desta zona... e máis, non son deste país nin son deste maldito continente". Respostoume: "Pois eu dígoche que aquí na Costa da Morte hai bisontes e xa está". Eu: "Podesme dicir o que queiras porque non che vou crer. Podesme dicir que vistes onte dez millóns de bisontes pasar por diante da tua casa e non cho creo... "
Estivemos un anaco en silencio. Ela con aire de autosuficiencia por saber que nesa granxa criaban bisontes, e eu con cara de alucinado por ter escoitado de boca dunha persoa de cincuenta anos que na Costa da Morte se criaban bisontes.
O resto da viaxe fomos en silencio. Cando chegamos ao noso destino, esta persoa comentoume: "Haber unha cousa... se dis que os bisontes están extinguidos... ¿de onde quitan as peles para todos os abrigos que colgan no Corte Ingles?
Foi aí cando me decatei, xuro que antes non me dera conta, que ao falar de bisontes, en realidade estábame falando de visóns. A risotada foi sonora e longa. Aínda é hoxe o día que me rio ao imaxinar a John Wayne nas pradeiras de Nebraska cazando co seu winchester a eses pequenos animais...

Domingo Triste de Calzada Street

De Rapazas e Riadas

Despois do tema das riadas, que pouco a pouco, vai pasando de moda, podo voltar á rutina neste infernal blog. Aínda que se queredes ver un video inédito (agardemos que sexa o último) podedes pinchar aquí.
Ben, para voltar á bendita rutina, nada mellor que unha recomendación cinematográfica para esta ponte que se achega e algún disfrutaredes e outros non o faremos.
O outro día aluguei (e imposible baixala da rede sen que apareza unha porno) este film da fotografía. Tiña poucas referencias sobre ela, pero o seu poster promocional xa me gustou.
A película en si, non é ningunha marabilla (vaia recomendación diredes) pero hai algo nese filme polo que vale a pena botarlle un ollo, e ese algo chámase Ellen Page
A súa interpretación e tan marabillosa e impresiontante (dezaoito anos cando rodou a película) que quita o hipo. Poucas veces na vida vin interpretacións tan sinceras, hipnoticas e potentes como estas, e iso que vin moitísimas películas na miña vida.
Como dixen antes, o filme en si non é gran cousa; ten un guión inxenioso e algunha boa secuencia, pero tirando ao final, pérdese e flouxea. Ainda así, é entretida de ver.
Iso si, os que non vos pasedes a recomendación polos mismísimos e vexades o filme, quedaredes encantados coa interpretación desa fermosa actriz.
Nada máis... unha boa ponte e as copas sempre en alto.

FromHell Music Video

The Killers "Mr.Brighside"

Un Luns Diferente Parte III... e fin

Xa para rematar co tema da riada (agardando que asi sexa, pois aquí hoxe chove da ostia) unha última reflexión.
Cando hai unha desgracia (do tipo que sexa: riadas, terremotos, incendios) hai xente que perde todas as posesións que ten; pero tamén é certo que hai outra xente que se beneficia (e moito) "gracias a esas desgracias". Dende o luns, en "The Hell" hai un desfile de grúas cargando coches cara os talleres; Empresas de limpeza privadas andan todo o día dun lado para o outro sen descanso. Outras empresas de montaxe de comercios, fan o seu agosto neste Outubro pasado por auga. Un sorriso no seu rostro lembranos que van pasar un Nadal moito máis agradable que o noso. Que así sexa.
Como na natureza, unha especie ten que ser sacrificada para que outra viva. Isto é o mesmo; nós somos os ñus e eles os cocodrilos.

Hoxe vin ao Presi Touriño paseando baixo a choiva por diante do bar onde adoito tomar café. Esta máis calvo que Dios... A televisión dende logo fai marabillas. A próxima vez deberían facerlle un plano cenital e veríades que cabeza máis despexada ten.
Non teño moi claro a que veu. Supoño que a prometer moito e quitar unhas boas fotos. A mercar votos a cambio de grandes axudas. Como dixen antes, nas desgracias hai sempre alguén que obtén beneficios. Este cocodrilo calvo non vai ser o que rompa a regra.

Fin da riada

Un Luns Diferente II parte

Video Fotográfico da Riada Fotos: Juan de Lus Música: Tom Waits

Un Luns Diferente

Onte tivemos unha tarde do máis "divertida",nesta vila onde vivo, chamada: "The Hell". Aqui case nunca pasa nada; pero en cuestión de dous meses padecemos tres das sete plagas bíblicas (agardo que non sexa por cagarme en cristo cen veces ao día). Primeiro foron os coñecidos incendios que sufriu toda galiza, e nesta vila multiplicados por dez. Despois, hai escasamente quince días, o furacán Gordon levouse entre outras moitas cousas, o tellado da miña casa. E onte... isto.

Comezou chover as dez da mañá e non parou ata as seis da tarde. Os expertos cifran a choiva en litros por metro cadrado. Eu digo que "choveu moito de dios". Dende o meu traballo comecei ver como o que era a estrada, en cuestión de vinte minutos, se convertía nunha fermosa rúa veneciana. A diferencia foi que en vez de góndolas flotando ao ritmo de Puccini, pois flotaban coches, contedores de lixo, casetas de obra, motocicletas, mochilas de nenos... e un longo ecétera de cousas. Eu nunca vira unha cousa desa magnitude. Pechei o negocio e saín á rúa. Estiven desprazándome entre auga e lodo durante horas, dun lado ao outro, botando unha man, tirándo fotos, falando cos coñecidos, observando os desperfectos... etc. Un luns diferente, iso si.
Chegada a noite xa non houbo moito que facer. Marchei para casa e mirei no telexornal o que hai unha hora padecéramos en directo. A televisión puxo unha distancia ficticia entre o terceiro onde vivo e a rúa.

Hoxe pola mañá, o sol reflectíase no lodo e iluminaba a catástrofe. Os reporteiros da televisión facían preguntas estúpidas aos veciños. Os bombeiros (que ironía) e protección civil intentaban arranxar os despefectos. Sacaban coches dos escapartes das tendas, achicaban a auga dos garaxes, das casas, dos negocios, limpaban o lodo das rúas...
Todo volta á normalidad pouco a pouco. Hai xente que perdeu todo o que tiña. Algunha desa xente dame moita pena. Outra non, non vou a negalo. Son un cabrón, aínda que non son un puto cabrón.
Agora é a hora de buscar culpables e pedir axudas económicas. ¿Culpables? Os incendios que devastaron os montes do redor e deixarono limpo e listo para que as fortes choivas arrastrasen todo ata a vila, que foi o que ocorreu. ¿As axudas económicas? Diso xa se ocuparan os de sempre...
O dito, un luns diferente, no que por unhas horas a natureza non entendeu de clases sociais e asi todos poidemos mollarnos xuntos baixo a mesma choiva.

En breve algunhas fotos.

Saúde e agua.

Muse - Starlight

Que grandes son...

Domingo (ou cando a música perde o seu sentido)

Hoxe erguínme moi cedo. É o único bó de non ter resaca. Metín uns vaqueros e unha camiseta. Fai calor. Aínda estou agardando pola chegada do inverno que este ano retrásase como un condenado. O mundo está tolo. Baixei a tomar un café. A xente miraba para a carreira de coches. Eu miraba para a xente. Todo eran miradas nese estúpido bar. Saín á rúa e os postos de verduras e froitas copaban todo o longo da rúa. Un fermoso espectáculo. Deberíamos incendiar os supermercados. Matar ás caixeiras, violalas e escupilas. Odios os supermercados... entre outras moitas cousas.
Cheguei ao traballo. Servinme outro café. O meu traballo é así. Tomar cafés e observar ao meu redor. Acendín a radio. Unha emisora musical. Odio as emisoras musicais. Non teñen perdón. A música que poñen debería estar censurada. ¡Á merda coas liberdades! Hai que comezar a censurar as estupideces. Censurar toda a basura que se fai no mundo. Censurar en busca da calidade artística.

Hoxe baixei un disco da rede. Ainda non saíu á venda. Non me sinto culpable en absoluto. Síntome culpable por moitas cousas: non reciclar, matar moscas,non saudar pola rúa... pero non me sinto culpable por baixar música da rede. Iso déixoo para os ricos.
Baixei un disco ao decatarme de que escoitando os meus discos, a música xa perdera o seu sentido. Ocorre de tanto escoitar algo. Supoño que non serei o único a quén lle ocorre. Escoitas algo tantas veces que xa non significa nada. Tan só é música soando sen sentido. Iso nunca pasa cos libros. Podo ler un libro trinta veces que sempre vai seguir significando algo na miña cabeza. Nas artes tamén hai clases.

O disco en cuestión é Sam's Town do grupo The Killers. Lín nalgún sitio, que The Killers é orixinario de Las Vegas, Nevada, EE.UU. Nunca escoiten un grupo desa cidade. Nunca imaxinei que nunha cidade onde hai un casino cada dous metros tamén se formasen grupos de música. O que me levou a pensar se en Las Vegas habería hospitais. Non sei por qué pensei esa chorrada, pero púxenme a investigar pola rede e en efecto si que hai hospitais. Hai catro hospitais: o Sunrise, o Mountain View, o Southern e o Sunrise para nenos. Nunca tería imaxinado que nunha cidade onde os soños se buscan nas máquinas tragaperras houbera catro hospitais. Cousas das sociedades capitalistas...

Ao que íamos... estou escoitando o disco. Gústame. Soa como unha mestura entre Elton John e Meat Loaf, pero postos de crack. Non me disgusta. Iría a un concerto seu se viñeran por aquí. Ou ao mellor non... non sei o que faría se me atopase na situación. Tal vez se fose un domingo quedara na cama con resaca sen poder erguerme como hoxe. Non o sei.

Agora tampouco sei que vou facer. Son as once e cuarenta e dous minutos da mañá e o sol bate nas rúas molladas e eu non teño resaca, nin ganas de facer nada especial máis que o que estou facendo.

O próximo domingo prometo que terei resaca... así non escribirei máis estupideces como esta.

Crazy People

Xa imaxino os "mall center" de Iowa ateigados de tipos con bigote e botas camperas chorando á porta do cine.
Vexo aos texanos de pura cepa cagándose nos islamístas e na puta nai que os pariu na porta do cine.
Observo aos surfistas da costa oeste voltando do cine na súa wolksvagen mentras lanzan inclemencias contra o islam.
E finalmente, imaxino aos habitantes de Nova Iorque recuperando un sentimento vingantivo que pouco a pouco ían esquecendo.

As homenaxes son moi fermosas, sempre e cando non sexan tan só iso. Un desfile de saloucos e choros sin sentido para alimentar á vinganza
O odio alimenta máis odio, é certo, pero a paz pode chegar a incrementa máis paz...

The Catcher in the School

Despois de ler esta noticia: http://www.lavozdegalicia.es/inicio/noticia.jsp?CAT=126&TEXTO=100000106466
Non podo facer máis que recordar este filme (algo pretencioso) pero sincero que cuestionaba o acceso ás armas da poboación civil en U.S.A.
Este filme non pasará de moda, pois desgraciadamente sempre está de actualidade.

P.D Saúde Charlton Heston...

Sometime & Somewhere

Sempre odiei traballar na hostelería, pero dado que os pubs cada vez son de peor gusto, non tiven máis remedio que inventarme un.
Este é o cartel de presentación: O careto de Frankie diante. A cidade iluminada ao fondo. E de nome, o alter ego do magnífico escritor. Listo.
Estades invitados. Aínda non teño dirección, nin bebidas... pero por algún sitio había que comezar.

Sorry for the Mess

Día: Sábado Tarde
Música: Radiohead "Fake Plastic Trees"
Película: Last Days por Gus Van Sant
Libro: Paradoxia por Lydia Lunch

Putos Chalados

Sempre pensei que a cada ano que pasaba o mundo volvíase moito máis tolo. De todos os xeitos, non sei que carallo se lle pasa a xente pola cabeza para facer estas cousas. O aburrimento e o crack non son bos aliados...

putos chalados


ala, vou tomar un café...

The New World

Terrence Malick sempre me recordou a Salinger: Non hai moitas fotografías del; non concede entrevistas; leva feito catro filmes en cuarenta anos... etc.
Os seus filmes sempre me gustaron. Tranten do que trate non deixan de ser poemas de tres horas que che levan a diferentes estados corporais. Nesta ocasión, a un novo mundo, a América do século XVII da man de John Smith e o seu amor con Pocahontas. Tranquilos, nada que ver coa Disney.
Para quen goste de cine en estado puro, cunha marabillosa fotografía e unha banda sonora espectacular que pase a ver The New World ou os demáis títulos de Malick que non son moitos:

• Badlands (1973)
• Days of Heaven (1978)
• The Thin Red Line (1998)

ou a mencionada The New World (2005)

Senón, ide á praia que aínda fai sol...

Unha Tempada no Inferno e outras Estupideces

Non sei se é debido a que a maldita gripe me colleu desprevenido e cos pantalóns baixados. Ou se por outra banda é porque saio á fiestra da miña casa e a ladeira do monte que sobe ata o ceo tinguiuse dunha cor marrón outono-queimado. Pode ser por iso, ou por cento de cousas. Pode ser que a sombra da amizade non soporte o peso ao meu lado. Pode ser que as rúas que antonte estaban camiñadas en desfiles, hoxe pasean funerais de elegantes camiñantes. Non o sei. Non sei o por qué, pero baixei un par de escalóns na miña depresión diaria ata chegar ás portas do inferno. Xa sabedes, ese inferno que todos coñecemos, non o inferno Hollywoodiense que o maldito cine meteunos na cabeza. Senón: O inferno.
Antes, os días cando no meu barrio o sol non saía polo leste, tiña que inxeniarmas para facerlle fronte á baixada os infernos. Sempre fun da idea de que para recuperarse plenamente o mellor sempre é tocar fondo. Para iso sempre tiña un plan. O meu plan do "salto ao baleiro". Había varias opcións para tocar fondo; as veces estaban os amigos (hoxe sempre fora); outras veces estaba o alcol (aínda que precisaba dun amigo para que fixera máis efecto); pero o meu preferido sempre foi o "salto o baleiro" co que tiña máis a man: Libros, filmes e música. Tiña unha lista, a miña lista, coas mellores cancións, películas e libros para tocar fondo e despois recuperse plenamente. Supoño que todo o mundo tivo unha lista semellante. As películas, cancións e libros que che deixan o corpo fodido e magullado como un boa ostia no nariz.
Moitas veces cambiaba a lista, e diferentes libros, filmes e cancións facían da miña caída aos infernos algo máis doado;aínda así sempre tiña un oco para unha canción, un filme e un libro en concreto que foron man de santo durante moitos anos.
Supoño que hoxe é un bó día para ler un anaco de "The Catcher in the Rye"; visionar na escuridade "The Boyz in the Hood"; e escoitar mentras baixo e baixo e baixo, o "Rain Dogs" de Mr.Waits.
Despois diso... todo será subir e subir e subir...

As Malditas Despedidas

É o que acontece ao chegar setembro. Como se vivísemos atrapados en Dirty Dancing, as mulleres, os amigos, os pais e todo o que che rodea, marchan. É unha mágoa. Remata o verán, odiosa época de incedios e guiris, e todo o mundo abandona o meu lado. Tan só unha sombra habitará o seu espacio ata as próximas vacacións.
Sempre odiei a Patrick Swayze. Sempre odiei a Ingrid Bergman. Sempre odiei as despedidas... e quén non?

Cagándome en Dios!!!!

Non hai máis remedio. É o que queda. Estou en contra das penas de morte, das mortes penosas, das armas, do tráfico de armas, dos homes armados, das guerras de todos os tipos; estou en contra de todo iso... pero máis en contra e máis odio lles teño a eses malditos fillos dunha puta que queiman os montes do noso país: A todos eles lles desexo unha maldita bala no seu cerebro... si, a vós... aos promotores inmobiliarios madrileños e locais que fodedes a miña terra e queimades montes... aos viciños que para vingarse doutros viciños queiman montes... aos políticos que para vingarse e poñer en evidencia a outros políticos queiman montes... aos pirómanos que desfrutan queimando montes... a os ex-membros ou membros das cuadrillas antincendios que para traballar queiman montes... e a miles e miles de fillos de puta que por calquera razón que se lles pasa pola maldita cabeza queiman un monte, destruen aos animais e rematan co modo de vida de moita xente. A todos eles condénoos a ter unha destas balas por sempre na sua puta cabeza mentras arden atados a un pino.
É un escrito vulgar e falto de sensibilidade, pero non podo rematar isto doutra maneira que cagándome en dios por vivir rodeado de humanos fillos de puta aos que a ignorancia lles pode tanto como para facer todo iso...
Unha bala... a miña bala... para vós.

Salvaxismo Inmobiliario

Somos salvaxes. Non temos remedio. Merecemos todo o mal que nos pase no mundo. A estes maricóns de especuladores inmobiliarios, habería que atalos a eses mesmos pinos mentras arden. "Queimar montes, Limpar o terreo, Mercar, Construir, Vender Pisos, Enriquecerse... e a por outro monte"
Eu xa teño a escopeta cargada e con gañas de sair ao monte...

Paradise Now

Se eu fose profesor e un alumno me preguntase polo conflicto palestino-israelí, sen dúbida lle poría este fermoso filme sobre a estupidez das guerras, os odios e as vinganzas.
Un canto a esperanza e unha guia máis que estupenda sobre o conflicto...
Palestina libre!

OS CINCO MÁIS ODIADOS

ENQUISA ODIOSA

Xa que estes dias en moitos blogs se anda a falar do odio, propoño unha enquisa-concurso sobre o sentimento en cuestión: OS CINCO MÁIS ODIADOS.

A cousa é sinxela: nombrar as cinco cousas que máis odiamos do mundo (algo así como o que fixéramos coas manías) e despois nomearr tres blogueiros para que continuen cos seus odios.

Ao mellor así sabemos cal é a cousa que verdadeiramente odiamos de corazón.

Estas son os meus odios principais:

1. A xente: a prepotente, sabelotoda, chulesca, intransixente, trepa, dominante, sen sentido do humor, aburrida...
2. Espertar polas mañas e ver que o mundo aínda non rematou
3. Aos turistas que veñen a miña terra a mercar apartamentos, foder a costa, elevar os prezos, facerme agardar na cola do supermercado mentras mercan as súas estupideces, encher as terrazas mentras beben Bitter Kas, etc...
4. Os Centros Comerciais, as Igrexas e os Supermercados.
5. Aos mecánicos dos talleres de automóbiles sempre co seu aire de superioridade e dicíndo: "mira que o coche é moi vello rapaz... "

Evidentemente podería seguir odiando miles e miles de cousas, pero agora é o voso turno:

¿Qué é o que máis odia... Cenicienta Proletaria, Avogado do Diaño e Bandini?

Marabilla da Semana: Eva Green

Outra actriz. Non me gustan as cantantes, nin as presentadoras, nin as modelos. Recoñezo máis a beleza mentras actuan. Como na vida real.

Esta semana toca un francesa, de París, vinteseis anos e cunha mirada potente.
Para vela na pantalla:(Poucas Pelis)
-The Dreamers (Bertolucci)
-Kingdom of Heaven (Ridley Scott)
e próximamente na última entrega de James Bond: "Casino Royale"

Barómetro Machista: 6

Ala, aí queda...

O Eterno Mediodía de Mr.Black

Sempre o mirei desa maneira. O mediodía como unhas horas de transición; unhas horas horribles e estúpidas de suspensión, onde o aire se tranquiliza e queda estático. Os paxaros deteñen o seu vóo; Os coches van reducindo marchan e quedan parados no centro da estrada. As persoas camiñan máis a modo e a terra deixa por un intre de facer o seu recorrido diario. O mediodía. Unha suspensión. Unha comunión eterna coa lentitude máis primaria.
Ademais de todo iso, o mediodía é un estado de ánimo. O peor. Unha terrible sensación de malestar eterno que nos destrue e nos come vivos. A peor das tristezas posibles: o mediodía é o desamor.
Mr.Black leva varios días vivindo no mediodía. Chameino pola mañá cedo e dixome que na sua casa era a unha e media. Chameino pola noite e comentoume que na súa cama eran as dúas e media. Unha tristeza. Vivir eternamente nun mediodía. Eu fun a súa casa a sacalo de alí. Quixen levalo á noite, pero foi imposible. Aínda lle quedan moitos máis mediodías que padecer. Moitos máis mediodías estáticos e terribles nos que vivir. Eu lle digo que non se preocupe. Sei que o mediodía pasará e chegará a noite coa sua lexión púrpura...
Eu tamén vivín no mediodía hai anos. Todos vivimos algunha vez no mediodía. É unha merda. É o peor. Pero finalmente, acabará o mediodía e meses despois chegará a noite. É así. Ten que ser así...
Despois de todos os malditos mediodías chegarán grandes noites onde o sol brillará intensamente, os coches andarán a grandes velocidades, os paxaros voaran ata o mar e todas as mulleres, todas, mirarán para ti, Mr.Black e lanzaránche bicos para que os vaias a buscar a calquera hora do día... menos ao mediodía, claro.

América, América

Supoño que casi todos veríades Dogville, a coñecida película de Lars Von Trier; ben, pois esta, Manderlay, é a súa continuación. Un retrato da vida nunha pequena vila do sur dos Estados Unidos nos anos trinta. Se vos gustou Dogville, esta tamén vos gustará. Boas interpretacións, sobre todo a protagonista, a fermosa Bryce Dallas Howard, unha magnífica historia sobre a hipocresía, a libertade, e a estupidez humana.
Manderlay e a segunda parte dunha triloxia que se pechara con Whasington. O que ten collóns de todo isto, de todo este retrato da sociedade norteamericana, é que Von Trier é danés e na súa vida pisou os Estados Unidos debido a súa fobia a viaxar. Un tipo cun par...
Pois nada, xa sabedes,se un día non vos apetece ir á praia, gastades 2,40€ no videoclube e pasades unha tarde entretida mirando bó cine...

A fin do Comenzo da fin

Supoño que é a calor. Non dou durmido. Doeme a cabeza. Non teño fame. Bebo catro litros de auga ao día. Fumo menos...si, é a calor, non hai dúbida.O meu odio visceral pola humanidade acrecéntase a pasos axigantados nestes días. Saio á rúa coas pistolas cargadas. Tan só teño gañas de ver Taxi Driver unha e outra vez... de ler a Salinger unha e outra vez... de escoitar In your World unha e outra vez.
Estes días o sol méteseme nos osos e acaba comigo. Se vou ao médico mándame vivir a Alaska ou a Siberia, e eu agradeceríallo de corazón. Ali tamén hai subnormais, pero non tantos (non vive tanta xente).
Supoño que isto é a fin de algo... o comezo de algo... a fin do comezo, ou o comezo da fin. Non o sei. Tan só sei que todos os días suar convértese nunha obrigación igual que odiar. Saeme odio polos poros da pel. É triste pero certo.
Supoño que son como os insectos; canto máis sol fai máis fillos de puta saen á rúa. Como as moscas. Como os lagartos. Como os idiotas. Sol e praia. E ti e máis eu desaparecidos do noso centro vital... do noso núcleo. Tan so che acaricio en soños, só así, desa maneira tan impersoal. Un estúpido máis suando ao sol.
Levantade Carpinteiros A Viga Maestra.
Tranquila, só queda pouco tempo para que todo isto remate...
e a fin
o comezo
da fin

Marabilla da Semana: Lucy Liu

Esta semana toca marabilla exótica. Nacida no barrio de Queens en Nova Iorque,ten 38 anos,e está licenciada na universidade de Michigan en linguas asíaticas.
Comezou a traballar na televisión e pronto pasou ao cine.

Algúns filmes destacados son:

-Os Ánxeles de Charlie
-Kill Bill vol.1
-Kill Bill vol.2
-O Caso Slevin

Tamén é bailarina e modelo...
Unha todoterreo vamos..

Barómetro Machista: 9

Ala, o voso turno...

Superman Retorna

A primeira vez que vin a Superman na gran pantalla, eu era un neno e ía collido da man da miña nai ao Teatro Colón da Coruña. Senteime na butaca e apagáronse as luces. Apareceu Superman surcando o ceo e eu quedei atrapado nun estado catatónico. Como todos os nenos que vivíamos na periferia da cidade, eu quería ser Superman (os que vivian no centro xa eran superman). Recordo con añoranza eses anos.
Onte, agardando durante anos este día, estreaban a nova entrega de Superman. Fun á primeira sesión, do primeiro día, da nova estrea. Nesta ocasión non ía da man da miña nai, ía da man doutra persoa. A escuridade do cine non me atrapou, nin entrei nun estado catatónico. Non estaba no Teatro Colón da Coruña (xa non é un cine). Onte eu xa non quería ser Superman.
Apagáronse as luces do cine e comenzou a película. Acomodeime na butaca e recordei. Recordei todos os anos pasados dende que vira a Superman na gran pantalla por última vez. Xa choveu. Choveu moito de dios...
Mirei para os lados. Non había moita xente. A xente estaba na praia, ou nas terrazas, ou a saber. Dábame igual. Eu estaba feliz. Superman estaba aí, e eu a escasos metros.
Nesa tarde de xulio, nunha pequena sala de cine a escuras, tan só había un neno mirando a pantalla ilusionado. Ao rematar a película, entrou nun estado catatónico durante toda a noite.
Aínda me dura...

Black Holes & Revelations

Levaba un ano agardando a que aparecese este disco. Un ano dende o Absolution. Un ano dende que os vin en directo no Monte do Gozo. Un ano.
E aquí está, Muse con novo disco: Black Holes & Revelations. Un disco extrano: Escuro, Bailable, Retro, Futurista, Político, Revolucionario, Improvisado...
Para os que teñades curiosidade, na súa páxina oficial, www.muse.mu , podedes descargar o seu single de presentación: Supermassive Black Hole. Así entenderedes de que vai...
saúde

Flower Power Portugal

Estes días andiven de viaxe polo norte de Portugal. Ás aforas de Porto, nun vello taller, atopeime esta marabilla da Wolksvaggen. Non funcionaba, tan só a tiñan de exposición rodeada dunha morea de coches impersonais e monótonos.
Pensei na persoa que a mercou por primeira vez. Seguro que cando a mercou tiña vinte anos e todo un mundo por diante. Agora estará casado, terá dous fillos, un traballo de oito horas e dúas hipotecas; pero o que é peor de todo... seguro que agora ten un Audi A4 cor negro para pasear coa familia os domingos á beira do océano...
Tireille unha foto e marchei...
Era hora de xantar...
E os soños non alimentan...

Ata o Carallo!!

Hoxe saín cedo a tomar un café e ler o xornal. Finalmente non fixen nin unha cousa nin outra. Aparquei o coche e atopeime con isto. Tivenlles que quitar unha foto. Eu tamén estou ata o carallo, pero penso que hai mellores maneiras de suicidarse...

Primeiro Día de Praia (ou Rochas)

Para os que vivades en vilas ou cidades sen mar, deixovos aquí a evidencia de que hoxe foi o primeiro día de verán que fun á praia, para que teñades envexa...
Como consolo, direivos que a auga estaba conxelada..
Nada é perfecto...

Marabilla da Semana: Jeniffer Esposito

A petición de algúns blogueiros, voltamos coa Marabilla da Semana, aínda que non sei se será todas as semanas.
Para comezar, a foto de Jeniffer Esposito, actriz neoyorquina de trinta e tres anos que veríades no filme Crash, gañador este ano do oscar o mellor filme.

Barómetro Machista: 7

Agora o voso turno..
saúde

Pa' casa...

Sempre igual.. menos mal que eu vou con Arxentina e xa non tiña ningunha esperanza.
O bó de que nos eliminaran os gabachos, é que tan só van a estar en Alemania ata o sábado, que é cando xogan contra Brasil...
;-)

Paseo Nocturno

I

Houbo unha explosión urbana

A soidade pegouse extremadamente
á feliz idea dun cambio interior.

Escoitanse ao lonxe
motores oxidados
a grandes velocidades.

As mulleres pasean na noite
cos seus mellores vestidos de follar...
¿podese dicir aquí follar?
Non sei do seu significado
pero sei da súa utilidade.

Un lobo matando
amando a unha muller
entre música oxidada.

Non meto a man aí
non sei o que vou atopar

e sigo camiñando
pola estrada violenta da imaxinación
e entérroche,
entérroche
ben fondo.

II

Óxido e tráfico
fluido
na avenida.

Un neno dispara contra o parabrisas
dos automóbiles.

UNHA POLÍTICA URBANÍSTICA PARA UN NENO

Tal vez
mañá ao mencer
poda regalarche esa palabra
que escorre entre as miñas mans
todas as noites.

III

Imaxinas
os ruídos
e os silencios
mal colocados
na nosa casa
ente as persianas...

É A NOSA VIDA

espertar e voltar a durmir

Gasolina

Fai algúns anos eu vivía en Compostela. Tiña un apartamento pequeno e todas as noites me emborrachaba. Normalmente en compañía de Tom Traubert e outra xente máis. Sempre amencía na rúa e ía almorzar xunto a Bandini que daquela traballaba nun bar. Despois marchaba a casa e durmía ata o mediodía.
Pola tarde escribía. Escribía moito. Poemas, relatos, ideas, curtas, diálogos, teatro, etc..
Tiven sorte e me publicaron un libro. Nunca pensei que o merecese, pero así foi. Recorrín o país co maldito libro presentándoo aquí e alá. Non estivo mal. Todas as noites regresaba a Compostela e seguía emborrachándome pola noite e escribindo polo día. Non era unha mala vida. Era unha vida.

Agora xa non vivo en Compostela. Dame igual. Alguén dixo unha vez que o verdadeiro fogar é o amor. É certo.
Agora xa non bebo polas noites. Tomo leite e miro o televisor.
Agora tampouco escribo. Levo anos sen escribir. Dicia un escritor xa morto que a bebida era a gasolina que precisaba para escribir. Non sei se será certo, pero incerto non era.
Agora estou estancado na tormenta e doulle de comer ao meu gato, vou ao supermercado e leo o xornal polas mañás. Son un home respetable e respetado na comunidade. As veces gustaríame incendiar a vila, cagarme diante da igrexa, e marchar sen pagar dalgún sitio. As veces gustaríame emborracharme con Traubert, almorzar con Bandini e escribir todos os días como antes.
Non é posible.
Sobrame respetabilidade. Fáltame Gasolina. Diesel, claro.

Grúas e Flores

Fai anos observaba esta paisaxe dende a miña fiestra. Moitas veces téñome achegado ata as grúas. Fumaba un cigarro baixo a súa base, ao lado do mar. Tiña a esperanza de que algún día deixaría de ver esas grúas dende a miña fiestra. Remataba o cigarro e bicaba a algunha rapaza. Teño levado rapazas ata as grúas a que desfrutaran da súa beleza. Nunca lles facían caso, ás grúas claro. Ás mulleres non lles interesa esas cousas: as grúas, os aceleradores, a economía... a min tampouco a verdade. Interésanme elas e as grúas nada máis.
Durante algúns anos, deixei de ver as grúas. Estiven fora facéndome un home. O malo diso, foi que me esquecín de facerme un home.
Anos despois regresei e as grúas aínda seguían agardándome. Estaban aí, de pé, como dúas torres que vixian a entrada da ría. Inamobibles.
Hoxe, como quén non quere a cousa, fun visitar as grúas. Levaba anos sen velas diante. Pensei que xa non estarían, pero aínda soportaban o paso do tempo e todas as mareas. Estas putas enterraranme.
Cheguei co coche e baixei. Observeinas. Acendín un cigarro. Non había sol nin rapazas. Estaba o mar, o meu coche e eu. Collín unha flor do chan e tireina contra a grúa. Creo que se moveu. Tremeu como treme a terra baixo os meus pes. Tireille unha foto. Esta foto. As grúas tremendo polo impacto dunha flor. Se vos fixades ben, verédelas moverse.
Mañá voltarei a plantar flores na base das grúas. Penso que é o mellor. En cuestión de días, as flores remataran por tiralas abaixo e eu por fin poderei marchar de aquí e non voltar máis.
Isto é o que penso. Grúas e Flores. E ti e máis eu.

Todo o Mundo ten Un Soño (Part.II)

Literalmente o título poderíase traducir por: "empuxando e vibrando". Ainda que persoalmente eu traduciríao por: "toma unha patada na boca para que movas o cú".
Realmente vexo poucos filmes de calidade, así que cando atopo un que merece a pena, gustame poder compartilo.
Non deixedes pasar a oportunidade de botarlle un vistazo. Merece moito a pena, sobre todo se tendes soños aínda por cumplir ...

Todo o Mundo ten un Soño

O Sábado, non foi sábado. Foi un luns, un domingo ou non sei... Tal vez foi debido a que o venres aquí foi festivo e ninguén traballou. De todos os xeitos, pola noite saín mollar a boca con velenos varios. Non estivo mal, pero tampouco estivo ben. Atopeime con Sande, o mesmo do fotoblog, que con novo look, faloume de soños, temores e perdedores. As cousas vanlle sair ben, seino. Despois marchei para casa e pensei nos meus propios soños. Todo o mundo ten un soño. Dende que temos uso de razón pasa pola nosa cabeza esa meta. No ámbito laboral, sentimental ou existencial, aparece o noso soño. O malo, e que poucas veces se cumple.
O domingo visitounos Casatlántica, que me falou de disputas veciñais, bebeu auga, e despois marchou de novo aos seus dominios.
Volvín pensar nos soños e despois quedei a durmir. Tiven un pesadelo. Non o recordo, pero sei que era un pesadelo. Bebin un vaso de auga e fumei un cigarro. Busquei o meu propio soño pola casa e rendínme.
Non foi ata a noite cando o vin todo claro. Puxen un película no dvd, Hustle & Flow e durante unha hora e cincuenta minutos disfruten de como, baixo as peores circustancias, alguén é capaz de alcanzar, por unha pequena marxe de tempo, os seus propios soños. Unha delicia de película.
Despois, durmín e xa non tiven pesadelos... tan só soños, so iso.

Tocando as Teclas

Chego ao traballo e o primeiro que fago e acender o ordenador. Eu non traballo con ordenador, pero estou todo o día aquí metido. Poño a funcionar o e-mule e observo que a "Dawn of the Dead" de Romero quédalle unhas poucas horas para rematar. Gustanme os zombis. Hoxe mesmo soñei con zombis. Despois dou unha volta polos blogs. Leo cousas novas e deixo algunha mensaxe. É fermoso e estúpido esto dos blogs; que mo digan a min. Despois vou á páxina da Voz. Nada novo; Mudial e máis Mundial. Dame igual. Cambio de páxina e achégome ata o foro de cine no que participo dende hai dous anos. Todo tranquilo. Poucas discusións. Non hai moito que dicir, non estrean grandes películas. Saio da rede e traballo un pouco máis nun relato. Levo tres días con el. Titúlase "Tres tipos bós". Trata de tres tipos que se atopan unha noite na cidade. Non se coñecen, pero compréndense. Iso é importante. Cada un a súa maneira é un perdedor. Gústanme os perdedores. Os tipos que triunfan na vida son aburridos. Non teñen segredos. Abúrrenme. Gústanme os tipos que detrás das persianas das súas casas agochan grandes ou pequenos segredos, miserias diarias. Coma ti, coma eu.
Deixo o relato e descargo unhas fotos da miña cámara. Algunhas sairon ben; outras sairon mal. Gárdoas e volvo á rede. Vou a IMDB e busco o título dunha peli que quero baixar. Atópoa. Vou ao e-mule e póñoa a descargar. Cinco días máis ou menos. Acendo un vantange. Miro para a rúa. Parece que vai chover. Si, efectivamente comeza a chover. Alégrome. Gústame que chova en Xuño. Iso fódelle moito á xente. A min dame igual.
Vou á paxina do Mundo e leo a columna de Carlos Boyero. Basura. Gústame a basura. Vou a Vieiros. Abúrrome. Vou a estrenosdivx. Non hai nada novo. Saio da rede. Sigo traballando nos Tres Homes Bós; xa non son tan bós.
Volvo á rede. Miro fotos de Angelina Jolie, miro fotos de Jennifer López, miro fotos de Evangeline Lilly... abúrrome. Demasiado fermosas.
Reviso o meu correo. Cinco correos do meu irmán. Tres de colegas. Novecentos Spams. Saio do correo. Teño fame. Marcho a comer. Pola tarde máis... e mellor.

El Circo del Desaliento

Como algún de vós sabedes o outro día estiven de aniversario. Foron moitas copas, moitos cigarros e moitos regalos... todos especiais. Un deles, foi o do Sr.Rubín, que tivo a ben regalarme o seu libro: "El Circo del Desaliento".
Lino en dúas noites, que é cando hai que ler este tipo de libros... nas noites. Nada máis abrir as páxinas, atopeime cun golpe directo no nariz... unha ostia ben dada; como se teñen que dar as ostias. Despois, na seguinte historia, levei outra ostia máis, esta vez foi un gancho. Non teño que explicar que todas as historias do libro foron ostias e máis ostias directas ó cerebro. Unha boa paliza literaria que me tivo atrapado dúas noites.
As historias de El Circo del Desaliento son HISTORIAS con maíusculas. Retazos da vida de homes e mulleres abandonados pola fortuna. Tipos que vemos todos os días na rúa e que, por outra banda, nunca nos paramos a observar.
As historias de El Circo del Desaliento son declaracións de amor sinceras e directas como as que moitas veces tivemos que padecer e defender.
As historias de El Circo del Desaliento son puñetazos contra a estupidez humana, contra eses tipos que non saben mirar á dor ós ollos, contra a barbarie e contra o desamor.
El Circo del Desaliento podería ser un libro que trata do mesmo que miles de libros máis, se non fose por un pequeno detalle: está narrado cunha sinceridade da que a gran maioría dos escritores carecen.
Unha marabilla en definitiva.
Non teño máis que aplaudirche Rubín: ¡¡Plas-Plas-Plas!!
Saúde

Dous títulos

Baseada na xenial novela "Factotum" e en varios relatos máis da obra de Charles Bukowski, este filme achéganos á vida de perdedor do alter ego do escritor, Hank Chinaski. Do filme, cabe destacar por encima de todo, a marabillosa actuación de Matt Dillon no papel de Chinaski, e a ambientación de casi todo o filme...
Unha película que os fans do escritor agradeceran e saberan disfrutar.
Se podedes vela en versión orixinal non deixedes pasar a oportunidade... merece a pena.



O seguinte filme "American Splendor", tamen nos achega á vida de perdedor de outro creador, Harvey Pekar, autor do cómic underground "American Splendor"
O filme, cun ton entre ficción e documental, mostra o proceso de creación da propia película, do libro e da vida de Pekar.
Unha película orixinal na sua concepción e cun magnífico traballo de Paul Giamatti no rol de Pekar.
Seguro que non vos deixa indiferente.

Xa sabedes, estes días de calor e tristeza, se non queredes ir á praia a comer area e aturar a nenos pequenos e vellas, recoméndovos que merquedes cervexa fría, tabaco e pechedes as fiestras para afondar na vida destes dous creadores especiais mentras agardades que volva o inverno.
Saúde

28

Penso que xa o comentei un par de veces. Cando era neno pensaba no meu futuro e vía moitas posibilidades: Arqueólogo... actor... director... escritor... vagabundo... xornalista... gigolo... e un longo ecétera de ocupacións máis ou menos atractivas.
Mañá, 2 de xuño (ou hoxe para os que o leades este propio día) chego a conclusión (cousa que xa sabía) que non quero ser nada diso. Teño outro desexo maior e imposible... voltar a ser neno.

P.D Os que pasedes o sábado por Cée estades invitados a unha copa... saúde

"Todas as especies cometen asasinatos. Os animais matan a outros animais para sobrevivir. Nós tamén matamos animais... matamos animais, matamos especies enteiras; matamos rios, matamos océanos e matamos selvas... pero chamámoslle industria"

Natural Born Killers, 1994

Luns Tarde Escoitando Marilyn Manson e Cagándome en Todo... Todo.

Anxos e Retretes

Hai un ano máis ou menos caeu nas miñas mans un libro, o cal non sabía que era un best-seller. Lino en tres ou catro días e pareceume unha chorrada moi mal escrita. Recoñezo que a historia enganchoume e certas cousas parecéronme orixinais, pero, repito, estaba tan mal escrito que pensei que un analfabeto estaba intentando convertirse en escritor. O libro en cuestión era "O Código Da Vinci" do carallo. Supoño que me ocorreu o mesmo que a dez millóns de persoas deste maldito planeta. Cousas que ocorren.
Onte, sen nada mellor que facer, un anxo e eu fomos ao cine (como outros dez ou quince ou vinte mil millóns de persoas no mundo) a ver a adaptación cinematográfica do libro en cuestión. Aos quince minutos de comezar a película, pensei que ostias estaría facendo Tom Hanks neses intres, mentras eu, e o meu anxo, viamos a sua infumable película. Cousas mellores, pensei; iso seguro.
A película é infumable, tediosa, infantil, estúpida, prepotente, falta de ritmo narrativo, tópica e tres millóns máis de adxetivos que non me apetece enumerar.
De todos os xeitos, rematei de ver a película e, mentras os meus concidadáns saían do cine, quedei a ver os créditos finais. Sen sorprenderme, na producción executiva atopei o nome de Dan Brown (o analfabeto escritor) e pensei que estaría facendo neses intres mentras eu vía os títulos de crédito do seu infumable proxecto. Soubeno de súpeto: estaba na súa casa da costa Este contando a morea de cartos que lle caben na caixa forte. Un tipo listo, pensei.

Hai un par de meses, caeu nas miñas mans outro libro do millonario señor Brown, chamado Anxos e Demos. Unha novela anterior ao Código. Tirena pola casa e alí estivo todo este tempo... ata onte. Tiven curiosidade de por qué a mala literatura vende e as cousas de calidade, púdrense nas estanterías das librerías. Non o sei a verdade, pero quero averigualo.
Sei que é dun masoquismo atroz, pero vou ler a novela esa dos Anxos e os Demos do carallo para intentar esclarecer a cuestión da relación entre as vendas e a calidade literaria. Un ao que lle gusta sufrir, pensaredes... pois si.

Unha cousa... como non creo que a novela teña a suficiencia calidade para meterse na miña cama, vouna ler a modo, moi a modo. Cada vez que visite o retrete, lerei unhas liñas escritas polo millonario señor Brown, e así, tal vez, poda cagar a gusto.
Saúde

O Código Da (174 mill.€) Vinci

O libro era malo, malo, pero que moi malo de dios... a película non a vin (nin presa que teño)pero na primeira fin de semana en EE(idiotland)UU recaudou 174 millóns de euros. É a segunda película máis taquillera da historia do cine na fin de semana de estrea... isto da que pensar: Vivimos nun mundo de imbéciles borregos alienados, aínda que iso é unha cousa que xa sabiamos... ¿ou non?

Puta Banca

Era hora de que alguén comezara a darlle caña a eses malditos fillos de puta. Agardo que pronto, o exercito Boliviano entre nas oficiñas do B.B.V.A a recuperar o seu. E se se poñen gilipollas... pum pum pum...
Nas proximas eleccións nacionalízome boliviano e voto a Evo... amén.

Café Agosto

Aqui vos deixo este Café Agosto, conto inmoral e tranquilizador dun bó amigo (o mellor diría eu) que tivo a ben prestarme para este infernal blog. Que o disfrutedes como o disfruten eu. Saúde.

CAFÉ AGOSTO

Desperté a las seis y cuarto de la mañana. Las sabanas se me habían pegado al cuerpo y tenía el cabello empapado de sudor. Observé el lado izquierdo de la cama: ella dormía tranquilamente como si no tuviera ningún problema en la cabeza. Una suerte, pensé.
Me levanté y me dí una ducha fría. Era agosto. Las seis y cuarto de la mañana de un sábado de agosto y ya estábamos a veintitrés grados. Odiaba ese maldito calor pegajoso que se adhería a la piel y no te dejaba respirar. Pagaría por estar en Alaska o cualquier otro lugar del planeta donde el sol no te calentara hasta gritar. Cualquier otro lugar menos este maldito pueblo costero donde estabamos pasando unos días de vacaciones. Odio trabajar, pero también odio las vacaciones innecesarias en pueblos estúpidos donde no se te pierde nada. Aún no comprendo la razón que nos trajo a pasar unos días en este lugar. Supongo que fue ella quién decidió que al lado del mar los problemas desaparecerían como por arte de magia. Qué estupidez.
Salí de la ducha y me vestí de manera informal intentando que el calor no atravesara mi ropa y acabara con mi pálido cuerpo: un pantalón de lino, una camisa blanca de algodón y una gorra deportiva. Me calzé unas sandalias negras de piel y cogí mis Ray Ban; doscientos pavos en aquella tienda del centro de la ciudad; una gran compra; dos años y no tienen ni un rasguño.
Bebí un vaso de agua y abrí la puerta de la casa; una bocanada de aire caliente me cogió desprevenido en el jardín y me empapó de arriba abajo. Era insoportable. No había nada que hacer contra este maldito calor. Tuve el impulso de volver a entrar en la casa y darme otra ducha, pero era una estupidez, al salir de nuevo a la calle comenzaría a sudar de nuevo.
Me monté en el coche y miré la hora: las siete y cinco.
No sabía que hacer. Llevabamos tres días en este pueblo y, aunque era pequeño, no conocía casi nada. En estos tres días habíamos ido a la playa dos tardes, habíamos cenado en un restaurante a dos calles de la casa que habíamos alquilado y habíamos hecho tres veces el amor: dos en la habitación principal y una en la cocina. Eso era lo único que conocía del pueblo: la casa, el restaurante y la playa.
Tenía hambre y ganas de café. Miré mi cara en el espejo retrovisor; estaba sudada y tenía los ojos hinchados. Mala cara imbécil, me dije.
Arranqué el coche y conduje por las calles casi vacías del pueblo. Los pocos cafés y comercios que poblaban las calles aun estaban cerrados. No había mucha gente caminando y tan solo un coche de reparto se cruzó conmigo.
Cogí la dirección de la playa; creía recordar que la última tarde que fuéramos pasáramos por un café al lado de la carretera.
Conduje tres kilómetros por la costa, siguiendo el perfíl marcado por el mar. El sol se levantaba poco a poco y su color amarillento se intensificaba a cada minuto. Odiaba el sol: su color, su aura de astro rey, su luz amarilla, anaranjada, rojiza… pagaría por despertar frío y desnudo en un iglú. Eso sería perfecto.
Observé como un yate permanecía fondeado en la costa. Era un barco grande y lujoso, con un radar que coronaba su techo. Las olas pasaban tranquilamente a su lado y este ni se inmutaba, seguía flotando perfectamente acunando a sus adinerados moradores.
A lo lejos ví el café. Estaba a la derecha de la carretera, en un descampado de tierra con una palmera a su lado.
Puse el intermitente y aparqué justo enfrente, al lado de una furgoneta blanca. La puerta estaba cerrada con una verja anaranjada. Apagué el motor del coche y dejé mis manos en el volante. Observé el cartel del mismo color que la verja; estaba roto en una esquina y parecía que iba a caer de un momento a otro. Café Caribe. Vaya nombre, pensé.
Había un cartel pegado en la puerta que seguramente era el horario del local, pero desde el coche no era capaz de leerlo, y hacía demasiado calor como para abandonar el climatizador del interior de mi ford.
No hice nada, me quedé allí sentado con las manos en el volante observando la verja anaranjada y el cartel roto y medio descolgado.
Tenía hambre y ganas de café pero no sabía a donde ir. Tres o cuatro kilómetros al norte del café, estaba la playa a la que habíamos ido las últimas tardes, y más allá, no sabía lo que había. Dudaba si habría otro pueblo o por el cotrario seguiría la carretera cientos de kilómetros hasta el fin del mar. Además, no tenía ganas de seguir conduciendo atrás del sol hasta encontrar un maldito café abierto.
Decidí quedarme allí hasta que abriera el café.
Pensé si ella se habría levantado ya. Lo dudaba mucho. La noche anterior había estado bebiendo vino hasta las tres de la mañana y cuando se metio en cama estaba más que borracha. Se había bajado dos botellas y media de vino mientras veía aquella estúpida película en la televisión. Yo desde el otro sofá, la observaba rellenar su copa y encender marlboros cada cinco minutos. Me aburría la película, así que había puesto en la cadena musical un disco que encontrara por la casa y me había tumbado con los auriculares en el sofá. De vez en cuando ella miraba para mi y se reía con las estupideces de ese actor de pacotilla. Que estupidez.
No supe reconocer quién era el grupo del disco; lo había encontrado tirado en el garaje de la casa, pero no tenía funda y las letras del propio disco estaban rayadas. Tan solo pude descifrar una M y una W. No estaba del todo mal. El tio que cantaba tenía la típica voz rota de bajos fondos, aunque seguramente viviera mucho mejor que cualquiera de nosotros, eso seguro. Tendría que acordarme de buscar en la red cuando regresaramos a la ciudad, músicos que contuvieran las letras M y W; seguro que no hay tantos.
Cuando acabó la película, ella se levantó del sofá y se metió en el cuarto. Yo acabé de escuchar el disco y despues lo puse de nuevo. Despues me quedé dormido y desperté a las cinco de la mañana empapado en sudor. Me quité la ropa y fui a la habitación. Ella estaba tumbada en la cama desnuda y las sábanas estaban revueltas tiradas en el suelo. Me tumbé a su lado y la escuché respirar; respiraba como una borracha. Le metí la mano en el culo y ella lo apretó contra mí. Poco a poco se la fui introduciendo dentro y la golpeé con fuerza hasta correrme. Al terminar, me dí la vuelta en la cama y ella tosió. Me dormí cinco minutos despues.

Encendí la radio del coche y me sequé el sudor de la frente. Observé como el sol había pasado de amarillo claro a amarillo intenso. Eran las siete y cuarenta y cuatro de la mañana. Tenía hambre y ganas de café. Maldije las malditas vacaciones y los pueblos costeros que no tienen cafés que abran temprano como en la ciudad.
Abrí la ventanilla y escupí fuera. Me fijé que en la furgoneta había una mujer. Miré para otro lado y cerré la ventanilla. ¿Llevaría todo el rato ahí?. Volví a mirar para ella y me sonrió. ¿Qué hacía ahí esa mujer?. Apagué la radio, abrí la ventanilla y le grité:
—¡Hola!
Ella me sonrió de nuevo y se estiró para abrir la ventanilla de acompañante.
—Hola —dijo secamente. Debía tener sobre veinte o veinticinco años. Era rubia y de tez pálida.
—¿Esperas que abra el café? –le comenté.
—¿Qué?
—¿Si estás esperando que abra el café?. Yo llevo aquí un buen rato esperando, pero no sé a que hora abre. –sonreí.
—Abre a las ocho – me contestó secamente.
—Ah, si. ¿Cómo lo sabes? ¿Vienes a menudo?
—Si, vengo todos los días a las siete y media…
—¿Todos los días? ¿En serio? ¿A qué?
—A sentarme aquí hasta las ocho que es la hora en la que tengo que abrir el café.
—¿Tu trabajas aquí? ¿Abres tu el café? – dije sorprendido y aliviado.
—Si, yo abro el café, pero aun tienes que esperar diez minutos.
Miré el reloj del coche. Eran las ocho menos diez. Sonreí. Le dí las gracias y cerré la ventanilla. Ella cerró su ventanilla y puso las manos al volante. Se quedó mirando fijamente la verja anaranjada del café y yo hice lo mismo.

Ponme a última tio...

O venres estiven moito tempo con Henry sobre o meu peito. Respira tan a modo e con tanta inocencia que me trasmite toda a paz que non atopo noutros lugares do mundo. Xa na noite, achegouse o meu amigo Marlon "Blando" a cear a casa; trouxo costilletas de cordeiro e viño. Rematamos a noite "pimplados" vendo os premios da música e disertando sobre que cantantes nos gustaría matar primeiro. Gañaron "El Canto del Loco" e "La oreja de Van Gogh".
Todo isto foi o preludio do sábado noite, onde Marlo Blando, o Negro e eu rematamos máis que borrachos observando como amanecía o día sobre os estúpidos edificos desta vila. Estivo ben; falamos de todos os estúpidos que mataríamos se tivesemos unha ametralladora desas que levaba Johnny Rambo. O sábado, na nosa mente, morreron máis de trescentas persoas acribilladas a balazos.
Despois, bebemos cincuenta chupitos de Napal... a nosa bebida preferida.
Todo iso foi un preludio do que máis me gusta dos domingos. Ter a Henry contra o meu peito dándome toda a paz que non atopo noutros lugares.
Foi o mellor da fin de semana; iso e matar a tanta xente.

03.51h MADRUGADA – INTERIOR

Estou intentando durmir tan só cuns calzoncillos vellos e coas mantas tiradas no chán. Non teño frío, pero aínda así, teño a necesidade de taparme. Taparme ata a cabeza e durmir dunha santa vez.
Polo contrario, o que fago e erguerme da cama e ir ata a cociña. Miro pola fiestra. A cidade está tranquila como naquela película francesa. Sírvome un vaso de auga do grifo. Métome un par de pirulas na boca e bebo. Respiro forte e regreso á cama.
Dou voltas e máis voltas. Sudo e non dou durmido, así que me sento na cama e acendo un cigarro. Fúmoo. O cigarro séntame mal e teño gañas de botar toda a cea fóra. Vou ao cuarto de baño, póñome de xeonllos e abrazo a taza do báter. Bótoo todo. Remato e límpome con papel perfumado de cor rosa. Gústame a sensación do papel perfumado na miña boca. Estou cachondo e penso na camareira do Star. Desafógome dentro da taza do báter e límpome co mesmo papel rosa. Observo todo o que xuntei dentro da taza. Tiro da cadea e volto á cama.
Intento durmir de novo e por fin o consigo. Comezo a soñar. Soño cun enorme dragón de cor verde con cara de avestruz que entra desbocado nun estadio de fútbol, onde cinco mil persoas desfrutan dun concerto dos Rolling Stones. Morre moita xente.
Deixo de soñar.