14 marzo 2005

Diario de Domingo Resacoso (Entre Copas)


O sábado apareceu o sol pola mañá cedo e pola tarde Tom Traubert decidiuse a facernos unha visita directamente dende a capital ata estas terras infernais onde o mar nunca chega á praia.
Xa na noite, dividimos a alma entre os peores antros de música moderna e as copas terriblemente mal combinadas e un ou dous locais onde poidemos conversar sobre os grandes temas universais incustrados en conversacións intranscendentes sempre bañadas por algunha copa.
O Negro non tiña o seu sábado... e iso doeume porque é o tipo de persoa que merece que o sol sempre saia ao lado da súa fiestra; aínda así, dentro do seu propio inferno, aguantou o tipo e soubo quitarlle a pouca maxia que agochan este tipo de noites.
E aínda podo dicir que houbo tempo para que volveran a min os peores sentimentos que facia moitos meses que non me atacaban de maneira tan voraz... porque mentras Tom Traubert era atacado salvaxemente por unha loira madura de pouco ver, e o Negro perdíase na noite intentando esquivar a súa tristeza... eu, como un lobo enfermo, observei detidamente a toda a xente que me rodeaba e volvín a sentir odio pola humanidade. Non sei que dicir, eu non quería, pero foi inebitable... na noite, cunha copa na man, un cigarro e cara de imbécil volvín a sentir odio por todas as persoas do mundo. Odiei e odiei ata que xa non o aturei máis e deixei que a noite se perdera por fin no fondo do inconsciente... que é o que facemos todos.
O domingo ao mediodía volvínme a atopar co meu distribuidor oficial de cine pirata de actualidade, e esta vez, por un precio moderado agasalloume cunha comedia negra que salvara a miña mente do inferno no que estaba. E así sumei entre a miña colección de filmes sobre perdedores un novo título maís: Entre Copas... ou no orixinal, Sideways.
Asi, despois de botar unhas risas xunto con Tom Traubert, o meu amor, o gato e Woody Allen no seu homenaxe en branco e negro a Manhattan fixen o de todos os domingos de resaca (aínda que esta vez menos), deixarme deslizar ata o fondo dun bo filme que faga que o tempo se deteña e os soños alberguen aínda unha mínima esperanza de materializarse...
Cumplín co ritual e fixen café, café que inundaba a sala co seu sabor; acendín un camel e suspirei deixándome levar pouco a pouco; e así comezou a película que nos transportou a outro país, a outra cultura, a outro mundo onde os problemas sempre teñen solución.
Agora, quizais por que non teño o día e esta banda sonora que estou escoitando non axuda a levantar a moral, non vou falar da película. Quén xa a vira xa terá a sua sabia opinión sobre ela e quén non a vira aínda lle deixo de referencia outras dúas películas anteriores deste novo director que dará que falar máis se cabe : Election e About Schmidt.
Agora xa non quero nada máis... tan só durmir e voltar a soñar... só iso.

1 comentario:

TomTraubert dijo...

Si te sirve de algo poeta, la humanidad, como bicho, está para ser odiada. Los seres humanos, por contra, son mucho peores pero ellas son tan encantadoras. Otro día salimos y nos cauterizamos el odio hasta caer de culo en la pista de baile. Salud