08 marzo 2005

A Barba como aclaración visual na narrativa cinematográfica

Nos filmes, sobre todo de procedencia norteamericana, úsase moitas veces o tópico da barba como angustia ou desesperación do protagonista, quero dicir, que se durante a maior parte da metraxe da película o protagonista se nos presenta sempre barbeado, e tan só, nunhas poucas esceas, este sae con barba (longa, curta, de dous días, etc...) é por algo concreto... e ademais, é por algo tan tópico e estúpido que non ten moito sentido.
Por exemplo: O típico policia do departamento de homicidios, que está investigando un caso de triple asasinato no distrito de South Central en L.A... o caso é que é un bó policia, alto, moreno, pulcro no seu vestir e na súa forma de falar, aínda que duro cando ten que ser duro. Cando este policía, chamémoslle Mike por exemplo... cando este policía mete a pata, e nunha visita á casa da ex moza do posible asasino, mata accidentalmente ao actual mozo da ex moza do presunto asasino, aos seus superiores non lles queda máis remedio que afastalo do caso; aínda máis, teñeno que afastar do caso porque Mike é un bó policía e un bó tipo, pero todos na súa comisaría saben do seu problema co alcol dende hai anos. E é aquí cando a barba comeza a aclararnos o grave conflicto interior e o sufrimento que está a padecer o noso amigo Mike, porque Mike, ao que lle retiraron a súa arma e a súa placa, pasa todo o santo día na casa, bebendo whisky barato, mirando a MTV, e comendo comida china. Pero o máis grave do asunto e o que nos fai saber do sufrimento do pobre de Mike, é que o home xa non se barbea, polo que ten unha barba de catro días que leva ao espectador a compadecerse moi en serio do noso amigo policía.
Visto deste xeito, deberíamos saber que a barba está asociada á depresión e ao alcolismo. É máis, poderíamos dicir que todos os homes que teñen barba son uns alcólicos e que seguramente mataron a alguén ao longo da súa miserable vida exenta de coitelas de barbear...
...polo menos en Hollywood é así.

4 comentarios:

TomTraubert dijo...

Magnífico. En serio. Después de leer este psicoanálisis a los barbados no me ha quedado otra que afeitarme. Ya decía yo que últimamente no me miran ni las divorciadas desesperadas. ¡Viva la yilet de tres cuchillas y con pilas!

mariademallou dijo...

unha análise excelente...pena que eu non poida deixar medrar a barba...

edu dijo...

hostia, tío... coa preguiza que dá a prestobarba... e aínda me queda un bo feixe de horas ata chegar a casa!

menguante dijo...

Sin embargo en Europa están peor vistos los bigotes.
Cualkier día te veo en el programa de garci con el tonto ese de J. M. de Prada.
Espero que no.